ΑΡΘΡΟ: Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τις ΗΠΑ

Η 24η Απριλίου αποτελεί την μέρα μνήμης της γενοκτονίας των Αρμενίων που συντελέστηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία την περίοδο του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Κατά την 24η Απριλίου 1915 ξεκίνησε, ουσιαστικά, η πρώτη γενοκτονία που συντελέστηκε τον 20ο αιώνα – ένα χρονικό ορόσημο στην σύγχρονη εξέλιξη του διεθνούς δικαίου που σηματοδότησε την άνοδο του τομέα των διεθνών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την δημιουργία, μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών που εδράζεται στην προστασία και στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικότερα, επί του θέματος, την υιοθέτηση την 9η Δεκεμβρίου 1948 της Σύμβασης του ΟΗΕ για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 12 Ιανουαρίου 1951.

Τονίζεται εξ υπαρχής ότι η Σύμβαση του 1948 αναφέρει ότι η γενοκτονία, συντελούμενη είτε σε περίοδο ειρήνης ή πολέμου, τυγχάνει έγκλημα διεθνούς δικαίου και τα συμβαλλόμενα μέρη και η διεθνής κοινότητα στο σύνολό της αναλαμβάνουν την υποχρέωση να προλαμβάνουν και να τιμωρούν πράξεις γενοκτονίας, ως αυτές ορίζονται στο Άρθρο ΙΙ της Σύμβασης (πράξεις που ενεργούνται με την πρόθεση ολικής ή μερικής καταστροφής ομάδας, εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής που περιλαμβάνουν φόνο των μελών της ομάδας, σοβαρή βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητας των μελών της ομάδας, εκ προθέσεως υποβολή της ομάδας σε συνθήκες διαβίωσης που δύνανται να επιφέρουν την πλήρη ή την μερική σωματική της καταστροφής και μέτρα που αποβλέπουν στην παρεμπόδιση της γέννησης στους κόλπους συγκεκριμένης ομάδας).

Η γενοκτονία των Αρμενίων την περίοδο 1915 – 1918 αποτελεί ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα ζητήματα. Η αναγνώριση των συμβάντων της περιόδου ως πράξεων γενοκτονίας αποτελεί ιδιαίτερο νομικό ζήτημα, πέραν της ηθικής που περιβάλλει την συγκεκριμένη πράξη και η Τουρκία ανέκαθεν συντηρούσε και συντηρεί την θέση ότι αυτά δεν ανάγονται σε πράξεις γενοκτονίας εκ μέρους του προκατόχου κράτους, ήτοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Φυσικά, οι πλείστοι διεθνολόγοι και ακαδημαϊκοί επί του θέματος έχουν προ πολλού αναγνωρίσει τα τότε γεγονότα ως να εμπίπτουν στον ορισμό της γενοκτονίας, ενώ πολλά κράτη έχουν επίσης προχωρήσει σε αυτήν την επισήμανση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι το πιο πρόσφατο κράτος που έχει αναγνωρίσει τα γεγονότα της περιόδου ως πράξεις γενοκτονίας και η σημασία τούτης της αναγνώρισης είναι ιδιαίτερα σημαντική έχοντας υπόψιν της σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας υπό το πρίσμα γεωπολιτικών, γεωστρατηγικών και γεωοικονομικών αναλύσεων.

Την ημέρα θύμησης της γενοκτονίας των Αρμενίων, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ προχώρησε για πρώτη φορά με τον πλέον επίσημο τρόπο στην χρήση της λέξης «γενοκτονία» αναφερόμενος στα γεγονότα της περιόδου. Αν και ο Πρόεδρος Ρίγκαν για πρώτη φορά χρησιμοποίησε τον συγκεκριμένο όρο σε μια διακήρυξη το 1981, οι ΗΠΑ για πρώτη φορά επίσημα προχωρούν πλέον με τον επίσημο χαρακτηρισμό των πράξεων εκείνων ως γενοκτονία.

Παρόλο το γεγονός ότι οι προκατόχοι του Μπάιντεν προεκλογικά δήλωναν ότι θα προχωρούσαν με ανάλογη διακήρυξη, για πολλούς και διάφορους λόγους ούτε ο πρώην Προέδρος Ομπάμα αλλά ούτε και ο τέως Πρόεδρος Τραμπ προχώρησαν κατά την διάρκεια της θητείας τους στην χρήση του όρου «γενοκτονία» σε σχέση με την μαζική εξόντωση και εκδίωξη των Αρμενίων κατά την διάρκεια της δεύτερης δεκαετίας του 20ου αιώνα.

Ο Πρόεδρος Μπάιντεν, μόλις στις πρώτες 100 τόσες μέρες της διακυβέρνησής του, υλοποίησε την προεκλογική του δέσμευση και αποφάσισε να «κλείσει» το ανοικτό ζήτημα νωρίς στην θητεία του. Η πράξη αυτή, όμως, επέχει σημαντικών συνεπειών, ειδικότερα όσον αφορά στις σχέσεις των δυο κρατών, που, στην παρούσα χρονική περίοδο – τα τελευταία τουλάχιστον τέσσερα χρόνια – βρίσκονται σε τεντωμένο σκοινί.

Η Τουρκία ξεκάθαρα επιδεικνύει μια στάση, κατά το μάλλον ή ήττον, αποδέσμευσης από το δυτικό βαγόνι στην γεωπολιτική της πορεία. Ειδικότερα, μετά την αγορά του πυραυλικού συστήματος S-400 από την Ρωσία, για το οποίο το ΝΑΤΟ αλλά και οι ίδιες οι ΗΠΑ έχουν δηλώσει ότι αποτελεί σοβαρή εμβολή στην λειτουργία των συμβατών οπλικών συστημάτων που κατέχουν τα μέλη του βορειοατλαντικού συμφώνου, τον αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα εξέλιξης των μαχητικών αεροσκαφών F-35 αλλά και γενικότερα τις τεταμένες σχέσεις που δημιουργήθηκαν με την δράση της Τουρκίας σε διάφορα περιφερειακά μέτωπα που αντικρούουν την θέση των δυτικών της συμμάχων (βλ. για παράδειγμα, Συρία, «Ισλαμικό Κράτος», Ιράκ κ.ο.κ.), οι σχέσεις των δυο συμμάχων έχουν επιδεινωθεί.

Ενδεχομένως, μάλιστα, το πλήγμα που παρατηρείται στις σχέσεις των δυο, να είναι δύσκολο να επιδιορθωθεί, ενώ περαιτέρω συνέχεια αναμένεται να δοθεί τον Ιούνιο στις Βρυξέλλες στα πλαίσια της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, οπόταν και θα υπάρξει η πρώτη επίσημη δια ζώσης επαφή μεταξύ Μπάιντεν – Ερντογάν.

Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων από τις ΗΠΑ αποτελεί πρωτίστως μια πολιτική πράξη της νέας διακυβέρνησης των ΗΠΑ που πολύ νωρίς έδωσαν το στίγμα της εξωτερικής τους πολιτικής στην περίοδο Μπάιντεν, ειδικότερα όσον αφορά την μεταστροφή της χώρας σε ζητήματα που άπτονται της πολυμέρειας που υποσχέθηκε να ακολουθήσει ο κ. Μπάιντεν, ειδικά σε θέματα που αφορούν τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου και του δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Του Δρα Αντώνη Στ. Στυλιανού*


*Λέκτορα Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, LL.B Law (Bristol), Ph.D in Law – International Law and Human Rights (Kent), Διευθυντής Μονάδας Νομικής Κλινικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

ΑΡΘΡΟ: Κάποιοι ίσως βολεύονται να αδιαφορούν

Γιατί η 21 Απριλίου 1967, δεν είναι σήμερα ο κύριος τίτλος όλων των εφημερίδων στη Κύπρο και στην Ελλάδα και στο ενδιαφέρον των Πολιτικών Δυνάμεων με μόνη εξαίρεση το Κίνημα Οικολόγων- Συνεργασία Πολιτών;

Αγαπητοί συμπολίτες και συμπολίτισσες τελικά φαίνεται καθαρά ότι το μόνο Πολιτικό Κίνημα το οποίο θυμήθηκε και σχολίασε την 21Η Απριλίου , ότι ήταν η αποφράδα ημέρα της κατάλυσης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα , είναι το Κίνημα Οικολόγων –Συνεργασία Πολιτών. Όλοι οι υπόλοιποι έλαμψαν για την αδιαφορία που έδειξαν για τη σημερινή μέρα και έχει ενδιαφέρον να εξηγήσουν το γιατί.

Πού πήγαν τα συνθήματα , ΄΄Κάτω η Χούντα των συνταγματαρχών ΄΄, ΄΄Ζήτω η Δημοκρατία΄΄ και διάφορα άλλα τα οποία για ορισμένους είχαν γίνει προμετωπίδα και η βάση της πολιτικής τους ύπαρξης; Πού πήγαν ο Αλέκος Παναγούλης και η εξέγερση του Πολυτεχνείου και οι νεκροί του; Το προδοτικό πραξικόπημα που έγινε στη Κύπρο στις 15 Ιουλίου 1974 ,ήταν σχέδιο της  Χούντας των Αθηνών και της Ε.Ο.Κ.Α. Β΄, που έδωσε την αφορμή στη Τουρκία να εισβάλει στη Κύπρο  το 1974.

Κάποιοι ίσως βολεύονται να αδιαφορούν, ίσως να θέλουν ξεχνούν και να θέλουν να φιμώνουν την ιστορία για να απαλλαχτούν από την αδράνεια των σιωπηλών τους ευθυνών. Ενώ  όφειλαν και μπορούσαν να προλάβουν το δίδυμο έγκλημα αλλά και να αποδώσουν ευθύνες στους συνεργούς του δίδυμου εγκλήματος τόσο στη Κύπρο όσο και στην Ελλάδα.

Ο φάκελος της Κύπρου δεν εξυπηρέτησε αυτό που ανάμεναν οι πολίτες και είναι ελλιπέστατος, απλά γράφτηκε και εκδόθηκε. Οι Δημοκρατικοί Πολίτες και η Ιστορία όμως ευτυχώς δεν ξεχνούν ποτέ!  Όσο και αν υπάρχουν αδιάφορες Πολιτικές Ηγεσίες, όσο και αν τα παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε. προσπαθούν να κρατήσουν ανημέρωτους και αδιάφορους τους Πολίτες.

Μόνο το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών θύμισε στους Πολίτες αυτή την αποφράδα ημέρα. Η Δημοκρατία φίλοι τιμάται μόνο όταν την θυμούνται οι Πολίτες και το Κίνημα οικολόγων –Συνεργασία Πολιτών, σήμερα τίμησε την Δημοκρατία και την Ιστορία της, ενώ οι υπόλοιποι αδιάφοροι φαίνεται την τιμούν αλά καρτ.

30 Μαΐου 2021, οι Πολίτες θα πρέπει να πιστέψουν και να τιμήσουν την Δημοκρατία που επιλέγουν για το καλό μέλλον της πατρίδας και των παιδιών μας.

Πανίκος Σταυριανός

Υποψήφιος Βουλευτής Λάρνακας

Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

ΑΡΘΡΟ: Ο ενταφιασμός της πολιτικής του κατευνασμού;

Στην πολιτική κρινόμαστε πρωτίστως για την διορατικότητά μας. Οι εκ των υστέρων αναλύσεις δεν αρμόζουν σε μαχόμενους πολιτικούς πρώτης γραμμής.

Πριν μερικούς μήνες, σε ένα από τα δεκάδες μου άρθρα («Η πολιτική μας ‘παράνοια΄ απέναντι στον ισλαμοφασισμό»), έγραφα για την αντιμετώπιση της νεο-οθωμανικής επεκτακτικότητας: «Διερωτώμαι πόσα χρόνια θα χρειαστούν για να προσγειωθούν στην πραγματικότητα οι επικρατούσες ελίτ σε Κύπρο και Ελλάδα και να κατανοήσουν την σημασία των ‘κόκκινων γραμμών’ στα εθνικά θέματα.»

Το πρόσφατο τεκμηριωμένο «ξέσπασμα» του Δένδια, Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, εντός Τουρκίας, έθεσε «κόκκινες γραμμές» βάσει του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου και απαντά σε όσους σε Αθήνα και Λευκωσία «επένδυαν» για χρόνια στην πολιτική του κατευνασμού για αντιμετώπιση του τουρκικού θηρίου. Επιπλέον, απαντά σε όσους διερωτώνται αν υπάρχει άλλη πολιτική παρά ο πόλεμος…

Είναι προφανές ότι ο ενταφιασμός της κατευναστικής πολιτικής δεν φέρνει τον πόλεμο. Τον πόλεμο μόνο η Τουρκία θα τον επιβάλει και μόνο μια ορθολογική πολιτική δυνατόν να τον αποτρέψει. Ωστόσο, δεν πρόκειται να αλλάξουν άποψη όσοι κυκλοφορούν με τα μυαλά τους ήδη υπό τουρκική κατοχή, ούτε οι διάφοροι χρηματοδοτούμενοι και συμφεροντολόγοι-πελάτες των κατεχομένων, ούτε οι ακραίοι και περιθωριακοί, που αποτελούν παγκόσμιο φαινόμενο οργανωμένων δήθεν «αντιφασιστών» της Κύπρου οι οποίοι κατανοούν τον σύγχρονο ισλαμοφασίστα της Άγκυρας και ονειρεύονται «το κοινό μας μέλλον» με τον τουρκικό στρατό κατοχής και τον εγκάθετο της Τουρκίας στα κατεχόμενα.

Από το 2003, αφότου ο Ερντογάν είναι στην εξουσία, ξεκίνησε μεθοδικά την επιβολή ενός ισλαμιστικού  σκοταδισμού εντός Τουρκίας και μιας νεο-οθωμανικής επεκτατικότητας εκτός. Είμαστε στο 2021. Στο μεσοδιάστημα, συμμάχησε με «οποιονδήποτε», από τον Πούτιν μέχρι τον Τραμπ, από το Ιράν και την «Χαμάς» μέχρι το «Ισλαμικό Κράτος». Ο ίδιος Ερντογάν μετέτρεψε απεγνωσμένους πρόσφυγες και μετανάστες σε εργαλείο της πολιτικής του.

Σήμερα, η Τουρκία είναι μια απέραντη φυλακή με εξαφανίσεις, φυλακίσεις, βασανισμούς, διώξεις και καθεστωτική τρομοκρατία, ενώ η εξωτερική επιθετικότητα, οι απειλές και παρανομίες είναι στο απόγειο. Στο διάστημα 2003-2021, υπήρξαν γκάφες ολκής από τους πολιτικούς μας π.χ. ο Πρόεδρος της Κύπρου περιέγραφε κάποτε τον Ερντογάν ξεχωριστό και διορατικό ηγέτη και πρόσφατα «διαφήμιζε» το … πλεονέκτημα να είμαστε ανίσχυροι και αδύναμοι!

Ενώπιον της πτωχευμένης κατευναστικής πολιτικής, υπάρχει ορθολογικός οδηγός:

α) οι συνομιλίες έχουν νόημα, όταν υπάρχει συναντίληψη ως προς τον σκοπό

β) με ένα δυσβάσταχτο ανισοζύγιο εις βάρος μας, το αποτέλεσμα θα είναι προδιαγραμμένο συντριπτικά εις βάρος μας.

Ενώ ευρισκόμασταν στην ευνοϊκότερη συγκυρία στην ΕΕ για επιβολή κυρώσεων σε μια παραπαίουσα τουρκική οικονομία, Αθήνα και Λευκωσία αποδέχτηκαν να παγώσει κάθε σχέδιο για κυρώσεις ενόψει του «διαλόγου»  για το Κυπριακό και προκαταρκτικού «διαλόγου» για το Αιγαίο. Όμως, η ευρωπαϊκή πολιτική του κατευνασμού δεν αλλάζει  όσο Αθήνα και Λευκωσία την υιοθετούν!

Κώστας Μαυρίδης

Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)

Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο

ΑΡΘΡΟ: Η αντιπαράθεση Ρωσίας – Ουκρανίας και η στάση της Τουρκίας

Τις τελευταίες μέρες παρατηρείται ένας οιωνεί πολεμικός αναβρασμός στα σύνορα μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας με επίκεντρο της περιοχές της Κριμαίας και της ανατολικής Ουκρανίας.

Ο αναβρασμός αυτός οδηγεί σε μια κούρσα μεταφοράς στρατευμάτων στα σύνορα αλλά και την εμπλοκή τρίτων στην διαμάχη μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας η οποία εν πάσει περιπτώσει χρονολογείται από την ανεξαρτητοποίηση της Ουκρανίας γενικά και ειδικότερα από την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία τον Μάρτιο του 2014. Υπήρξαν και υπάρχουν σποραδικές ή και μεμονωμένες συγκρούσεις, ειδικά στα τμήματα που ελέγχονται από Ρώσους αυτονομιστές ή φιλορωσικές δυνάμεις στην περιοχή του Ντονμπάς στην ανατολική Ουκρανία, η οποία εν πολλοίς ελέγχεται από αυτές τις δυνάμεις, ενώ αρκετοί εκ των κατοίκων της κατέχουν ρωσικά διαβατήρια.

Η παρούσα κρίση μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας έχει το ιδιαίτερο δικό της γεωπολιτικό ενδιαφέρον, αφού φαίνεται ότι υποβόσκει μια έντονη αντιπαράθεση μεταξύ Δύσης – Ρωσίας όσον αφορά στο μέτωπο της Ουκρανίας. Η Ουκρανία, που επιθυμεί την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, παραμένει βαθιά προσηλωμένη στην Δύση πλέον, έχοντας την στήριξη του ΝΑΤΟ αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που χρησιμοποίησε πολλάκις την στάση της Ρωσίας στο ουκρανικό για την επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Αν και αποκλείεται σε μεγάλο βαθμό η άμεση εμπλοκή του ΝΑΤΟ σε μια ενδεχόμενη σύρραξη μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, είναι δεδομένο ότι η στάση των Συμμάχων είναι έντονα υποστηρικτική προς την Ουκρανία, ενώ δεδομένη πρέπει να θεωρείται και η υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Ουκρανία.

Σημαντική συνιστώσα στην υποβόσκουσα κρίση στην περιοχή αποτελεί η στάση της Τουρκίας, η οποία τάσσεται φανερά στο πλευρό της Ουκρανίας. Ο παραλληλισμός της διαφορετικής στάσης σε σχέση με την Ρωσία, όσον αφορά στην Τουρκία, είναι η δράση των δυο στο πολεμικό μέτωπο της Συρίας, όπου βρέθηκαν και παραμένουν σε διαφορετικά στρατόπεδα, με το γεωπολιτικό παίγνιο να είναι ακόμη πιο έντονο στην περίπτωση της Ουκρανίας, αφού η Τουρκία διατηρεί ιδιαίτερες σχέσεις τόσο με την Ρωσία όσο και με την Ουκρανία.

Ενδεχομένως η Τουρκία να μην επιθυμεί την περαιτέρω ανάδειξη της γεωπολιτικής επιρροής της Ρωσίας στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, κάτι το οποίο φαίνεται από την μη αναγνώριση της προσάρτησης της Κριμαίας το 2014 αλλά και από μια σχετική με το θέμα δήλωση του Προέδρου Ερντογάν το 2016 ότι η Μαύρη Θάλασσα μεταλλάσσεται σε μια ρωσική λίμνη και ότι θα πρέπει να υπάρξει αντίδραση σε αυτό το γεγονός. Να υπομνησθεί ότι η δήλωση αυτή έγινε μετά την μεταφορά ρωσικών πυραύλων στην Κριμαία με βεληνεκές 2,400 χλμ. την στιγμή που η Κωνσταντινούπολη απέχει 600 χλμ. από την Κριμαία. Να υπομνησθεί, επίσης, ότι η Τουρκία μόλις των Οκτώβριο του 2020 ανακοίνωσε την ανακάλυψη 405 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου στην Μαύρη Θάλασσα, γεγονός που δηλώνει και την σημασία που η ίδια αποδίδει στον τομέα της ενέργειας και των υδρογονανθράκων, κάτι που ούτως ή άλλως βλέπουμε να αποτυπώνεται στην στάση της Τουρκίας σε σχέση με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας, την υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας αλλά και την επιλειτουργία του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου.

Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο θεώρησης της στάσης της Τουρκίας θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν τα κάτωθι δεδομένα και ανάλυση: Η Τουρκία αντιμετωπίζει σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα στο εσωτερικό της και μια ασταθή εσωτερική πολιτική κατάσταση. Το 2023 θεωρείται ως μια κρίσιμη ημερομηνία, όπου πρωταρχικός στόχος του Ερντογάν είναι η σταθεροποίηση του υφιστάμενου προεδρικού συστήματος, με τις υπέρμετρες εξουσίες που δίνονται στον Πρόεδρο της χώρας. Ο Ερντογάν διοικεί με αυταρχικότητα και αυτό επηρεάζει την εσωτερική πολιτική σκηνή της χώρας και ειδικά την ποιότητα, ρόλο και αντιδραστικότητα της αντιπολίτευσης.

Οι εκλογές στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια δεν είναι δημοκρατικές αλλά αναπαράγουν τον κυβερνητικό λόγο. Η μεγαλύτερη έγνοια του Ερντογάν είναι η κατοχύρωση της εξουσίας. Την ίδια ώρα, όμως, ανοίγει νέα μέτωπα στο εξωτερικό – βλ. εμπλοκή στην ρωσο-ουκρανική κρίση σήμερα, την προηγούμενη εμπλοκή στη Συρία, στην Λιβύη κ.ο.κ. Ο οραματισμός του Ερντογάν αφορά ακριβώς την αναβάθμιση του γεωπολιτικού ρόλου της Τουρκίας και στο να καταστεί η Τουρκία μια περιφερειακή δύναμη που έχει λόγο και ρόλο στα γεωπολιτικά ζητήματα της ευρύτερης περιφέρειας στην οποία ευρίσκεται. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι καθόλου τυχαία η προώθηση, τα τελευταία χρόνια για παράδειγμα, της «Γαλάζιας Πατρίδας», που αφορά και την Ελλάδα αλλά και την Κύπρο.

Η σχέση της Τουρκίας με την Ρωσία είναι συναλλακτική. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να δούμε τα όρια της σχέσης αυτής, ειδικά όταν η αντίδραση της Τουρκίας είναι αντίθετη με ζητήματα εθνικής ασφάλειας της Ρωσίας αλλά και της προέκτασης της επιρροής του ΝΑΤΟ στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας. Υπάρχουν πολλά συμφέροντα τα οποία διακυβεύονται και ξεφεύγουν των παραδοσιακών φιλικών σχέσεων που ακολουθούνταν στις διεθνείς σχέσεις στο παρελθόν. Το ισοζύγιο είναι εκκρεμές και αυτό αποτελεί το νέο δεδομένο που παρατηρούμε σε γεωπολιτικό επίπεδο στην ευρύτερη περιοχή. Σε αυτά τα πλαίσια η κατάληξη, με τον ένα ή άλλο τρόπο, της ρωσο-ουκρανικής κρίσης θα είναι ιδιαίτερα σημαντική αφού θα καταδείξει τα όρια των γεωπολιτικών σχέσεων και συμφερόντων που ενυπάρχουν στην περιοχή στην οποία τεκταίνεται αυτή η στιγμή η κρίση.

Του Δρα Αντώνη Στ. Στυλιανού*


*Λέκτορα Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, LL.B Law (Bristol), Ph.D in Law – International Law and Human Rights (Kent), Διευθυντής Μονάδας Νομικής Κλινικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

ΑΡΘΡΟ: Η επανένωση της πατρίδας μας περνά μέσα από την εκπαίδευση

Η δημοσία εκπαίδευση και οι εκπαιδευτικοί μας έχουν καθοριστικό ρόλο να διαδραματίσουν στον αγώνα του κυπριακού λαού για εξεύρεση μιας βιώσιμης και λειτουργικής λύσης στο Κυπριακό.

Η καλλιέργεια και δημιουργία κλίματος και κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, πρέπει να αποτελούν βασικό και πρώτιστο στόχο όλων των εμπλεκόμενων φορέων στην εκπαίδευση.

Η συνεχής ανάδειξη και έμφαση σε όλα όσα μας ενώνουν με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, τους κοινούς μας αγώνες, την ειρηνική συνύπαρξη πριν το 1974, καθώς και η συνεχής καλλιέργεια του αλληλοσεβασμού θα διασφαλίσουν την αποφυγή νέων διχασμών και συγκρούσεων στο μέλλον, θα  μειώσουν την μισαλλοδοξία και θα δημιουργήσουν ισχυρή θέληση για λύση και επανένωση μεταξύ των δύο κοινοτήτων.

Η εκπαίδευση μπορεί να ξαναδημιουργήσει την ελπίδα για λύση μέσα από την διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς, μέσα από την ανάπτυξη κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, αμοιβαίου σεβασμού, ισότητας, συνεργασίας, συμμετοχής και μέσα από την απόκτηση των απαιτούμενων δεξιοτήτων για να  κατανοήσουν ότι αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν..

Όλα αυτά θα επιτευχθούν μόνον αν πραγματοποιήσουμε περισσότερα κοινά προγράμματα  μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών/τριών, σε επίπεδο σχολικής τάξης και σχολικής μονάδας, αν φροντίσουμε για την άμεση επαφή Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων μαθητών/μαθητριών και εκπαιδευτικών, αν πραγματοποιήσουμε κοινές διδασκαλίες, κοινές αθλητικές, μουσικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες.

Να διδάξουμε επιτέλους τη σύγχρονη Κυπριακή Ιστορία μέσα από προσεγγίσεις που καλλιεργούν τον ιστορικό γραμματισμό και την κατανόηση του φαινομένου της ύπαρξης διαφορετικών ερμηνειών για το παρελθόν, απαιτώντας από τους/τις μαθητές/τριες να μαθαίνουν να αξιολογούν τα επιχειρήματα και να είναι σε θέση να αποφασίζουν ποιες θέσεις είναι περισσότερο εύλογες, καλύτερες ή χειρότερες.

Η επανένωση της πατρίδας μας θα επέλθει μόνο μέσα από την καλλιέργεια την ιστορικής σκέψης και συνείδησης.

Απόστολος Σκουρουπάτης – Αντιπρόεδρος ΠΟΕΔ

Εκπαιδευτικός Δημοτικής Εκπαίδευσης

Υποψήφιος Βουλευτής ΑΚΕΛ Επαρχίας Λευκωσίας

ΑΡΘΡΟ: Αντιφατικές δηλώσεις και αποφάσεις αυξάνουν τη δυσπιστία για την ορθότητα των αποφάσεων

Η πανδημία έχει μπει για τα καλά στη σχολική ζωή και επηρεάζει τα μέγιστα την εκπαιδευτική διαδικασία. Θα περίμενε κάποιος πως μετά από ένα χρόνο εμπειρίας στην δτης κατάστασης, οι αρμόδιοι φορείς που είναι και υπεύθυνοι για τις αποφάσεις θα είχαν μια κοινή πολιτική στην διαχείριση αυτής, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση. Δυστυχώς όμως αυτό δεν γίνεται με αποτέλεσμα να αυξάνεται η δυσπιστία για το αν σωστά αποφασίζονται τα οποιαδήποτε μέτρα για περιορισμό του  covid-19.

Ενδεικτικά αναφέρω:

·        Με ανακοίνωση του το Υπουργείου Υγείας αλλάζει το Υγειονομικό Πρωτόκολλο για τα σχολεία. Λίγες ώρες μετά το Υπουργείο Παιδείας Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας δεν αποδέχεται τις αλλαγές και αποφασίζει την εφαρμογή του υφιστάμενου

·        Από τη μια το ΥΠΠΑΝ αρνείται να  δεχτεί το νέο πρωτόκολλο του Υπουργείου Υγείας πριν μια εβδομάδα, με δικαιολογία πως θα οδηγούσε σε μεταφορά σε εξ αποστάσεως εκπαίδευση των μαθητών όλων των σχολείων και από την άλλη δημοσιεύματα φέρουν τα 2 υπουργεία να συζητούν καθολική μεταφορά σε εξ αποστάσεως εκπαίδευση την επόμενη εβδομάδα.

·        Σε δηλώσεις του ΥΠΠΑΝ σε τηλεοπτικό σταθμό (OMEGA εκπομπή ΑΙΧΜΕΣ 13/4/2021) αναφέρεται πως τα κρούσματα που εμφανίζονται στα σχολεία είναι πολύ λιγότερα από ότι στην υπόλοιπη κοινωνία. Την επομένη σε δημοσίευμα στην ιστοσελίδα του σταθμού παρουσιάζονται στοιχεία όπου πέραν των μισών περιστατικών κορωνοϊού από 1η Απριλίου μέχρι και 10 Απριλίου (2390 στα 4737) σχετίζονται με την εκπαίδευση.

Και στο πρωτόκολλο:

·        Σύμφωνα με το Υγειονομικό Πρωτόκολλο για τα σχολεία όταν εμφανιστεί περιστατικό κορονωϊού σε μια τάξη ως στενές επαφές θεωρούνται μόνο τα παιδιά που κάθονται γύρω από το παιδί που είναι κρούσμα ή αν είναι ο εκπαιδευτικός κρούσμα μόνο η πρώτη σειρά των μαθητών. Χωρίς να ουσιαστικά να λαμβάνεται υπόψη η υπόλοιπη λειτουργία του σχολείου όπου οι μαθητές μετακινούνται από τάξη σε άλλο χώρο (πχ διάλειμμα, μάθημα Φυσικής Αγωγής, την ώρα που σχολνούν, κλπ ) ή τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η εκπαιδευτική διαδικασία ιδιαίτερα για τα μικρότερα παιδιά του Δημοτικού και των Νηπιαγωγείων όπου ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να μείνει σε κατά μέτωπο διδασκαλία από την έδρα.

Αλλά και σε προηγούμενες αποφάσεις:

·        08 Ιανουαρίου. Αποφασίζεται τα παιδιά στα Δημοτικά να μείνουν στο σπίτι και να εργάζονται με εξ αποστάσεως. Εν αντιθέσει τα Νηπιαγωγεία με παρόμοια δεδομένα συνεχίζουν την εκπαίδευση δια ζώσης.

·        Τον Φεβρουάριο για 3 εβδομάδες σε μια περιοχή της Λεμεσού υπάρχει αυξημένος αριθμός περιστατικών. Το ΥΠΠΑΝ εφαρμόζοντας το υφιστάμενο πρωτόκολλο δεν στέλνει τα παιδιά ολόκληρου του τμήματος που έχει περιστατικό/ά σε εξ αποστάσεως εκπαίδευση με αποτέλεσμα η διασπορά να συνεχίζεται. Και στο τέλος αντί να έχουμε μόνο τα τμήματα που είχαν περιστατικό σε εξ αποστάσεως εκπαίδευση, αποφασίζεται οι μαθητές των δημοτικών σε ολόκληρη τη Λεμεσό να συνεχίσουν με εξ αποστάσεως εκπαίδευση για 3 εβδομάδες είτε έχουν περιστατικό, είτε όχι.

Το αν πρέπει οι μαθητές να μείνουν για ακόμη ένα διάστημα στο σπίτι και να συνεχίσουν την εκπαίδευση τους εξ αποστάσεως είναι αποκλειστικά απόφαση των αρμοδίων. Όπως και αν τα Υγειονομικά Πρωτόκολλα για τα σχολεία πρέπει να βελτιωθούν. 

Ποιος αποφασίζει για τα πιο πάνω;

Το Υπουργείο Υγείας;

Το Υπουργείο Παιδείας Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας;

Μήπως πρέπει να συναποφασίζουν; Και αν ναι, τι χρειάζονται οι δημόσιες αντιφατικές δηλώσεις, ανακοινώσεις ή/και αποφάσεις;

Γι’ αυτό οι αρμόδιοι φορείς, Υπουργείο Υγείας και Υπουργείο Παιδείας Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας καλούνται να βρουν τις λύσεις ώστε να είναι ξεκάθαρο από τη μια ποιος αποφασίζει και από την άλλη να υπάρχει μια κοινή φιλοσοφία στις αποφάσεις. Αλλιώς η δυσπιστία για την ορθότητα των αποφάσεων θα μεγαλώνει…

Πάμπος Παπαδόπουλος

Εκπαιδευτικός

Μέλος Γραμματείας ΠΟΕΔ

(Εκ μέρους ΠΑΔΕΔ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ)

ΑΡΘΡΟ: Η ΑΠΟΧΗ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑ

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Καταλαβαίνω το θυμό και την απογοήτευση σου αλλά όχι, δεν είναι όλοι ίδιοι. 

Πάντα παραπονιόμαστε πως μας έχουν στην «απέξω», πως άλλοι αποφασίζουν για εμάς, πως είμαστε έρμαια των καταστάσεων.  Όταν έρχεται η ώρα να ψηφίσουμε, βέβαια, η αποχή είναι δυσανάλογη με το παράπονο μας.

Η ψηφοφορία είναι ο πιο ισχυρός τρόπος για να εκφράσουμε τη γνώμη μας. Ακόμα κι αν υπάρχουν διαφορές στις πολιτικές απόψεις, πρέπει να ασκήσουμε το δικαίωμα μας στη διαδικασία λήψης αποφάσεων που αφορούν ΕΜΑΣ. Η ψήφος μας έχει δύναμη γιατί αυτοί που θα ψηφίσουμε κανονίζουν την καθημερινότητα μας, γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι, έστω και αν μας φαίνονται ίδιοι.   

Ας δώσουμε ελάχιστο από τον χρόνο μας να ρίξουμε μια προσεκτική ματιά σε προγράμματα και υποψηφίους.  Σε κάθε συνδυασμό υπάρχουν άνθρωποι, που αξίζουν.

Αυτούς ας « σταυρώσουμε » και όχι « αυτούς » που απλώς ξέρουμε το όνομα τους.

Δεν νοείται σε ένα έθνος και σε ένα λαό που γέννησε τη δημοκρατία και δόθηκαν αγώνες για την υπεράσπιση της, το ποσοστό της αποχής να φτάνει κοντά στο 30%. Η αποχή είναι ένας τρόπος διαμαρτυρίας, ο οποίος κατά τη γνώμη μου είναι λανθασμένος. Αντιθέτως βοηθάει στο να μην αποτυπώνεται στις κάλπες η άποψη όλων των πολιτών αλλά μιας μερίδας μόνο.

Υπενθυμίζεται ότι είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι για να υπάρχει πλουραλισμός απόψεων έτσι ώστε η βουλή να παράγει έργο προς όφελος των πολλών. Γι’ αυτούς τους λόγους θα πρέπει στις 30 Μαΐου να υπάρξει καθολική συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία ώστε το φάντασμα της αποχής να εξαλειφθεί, προς όφελος των πολλών.

Μην αφήσεις την αποχή να αποφασίσει για σένα. Κέρδισε την αξιοπρέπεια και τον έλεγχο στην ζωή σου.

Ακολουθεί πίνακας με τα αποτελέσματα βουλευτικών εκλογών 2016 καθώς και τη «νίκη» της αποχής αν αυτή ήταν πολιτική παράταξη.

Χρίστας Χριστοφή

YποψήφιαBουλεύτρια Πάφου

Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

ΑΡΘΡΟ: Από το Κυπριακό στο χαλλούμι – Όσα απέκρυψαν Λευκωσία & Βρυξέλλες

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Τις προάλλες, φτάσαμε επιτέλους στην κατοχύρωση του χαλλουμιού από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) επιβεβαιώνοντας όσα αποκαλύψαμε πριν χρόνια. Καθώς σήμερα διανοίγονται μεγάλες  οικονομικές προοπτικές, υπάρχουν σημαντικές πολιτικές πτυχές που αποκρύβονται. Παραθέτουμε ονόματα και χρονολογίες, προβλέποντας ότι η απάντηση των αρμοδίων σε Λευκωσία και Βρυξέλλες θα είναι η … σιωπή.  

Το αίτημα για κατοχύρωση του χαλλουμιού υπεβλήθη στην ΕΕ το 2014. Εντός περίπου ενάμισι έτους, η εξέταση των νομίμων ενστάσεων και λοιπή διαδικασία ολοκληρώθηκε και η Νομική Υπηρεσία της ΕΕ απέστειλε το κείμενο του Κανονισμού για κατοχύρωση του χαλλουμιού στο Γραφείο του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την τυπική του υπογραφή.

Εκεί, η κατοχύρωση προσέκρουσε στον επικεφαλής της Διεύθυνσης Κυπριακού («Cyprus  Settlement  Support Unit»), K. Bjornsson –ορκισμένο εχθρό της  Κυπριακής Δημοκρατίας-, ο οποίος έθετε ως ένσταση «την ικανοποίηση των Τουρκοκυπρίων» βάσει της πολιτικής συμφωνίας «Κοινής Αντίληψης» Αναστασιάδη-Ακκιντζί (Ιούλιο 2015), η οποία συνέδεσε την προστασία του χαλλουμιού με τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό. (Είναι ο ίδιος αξιωματούχος που κατηγορούσε τον Ν. Αναστασιάδη ότι «έθαψε την λύση» του Κυπριακού στον Κραν Μοντανά).

Η Νομική Υπηρεσία της ΕΕ είχε αποφανθεί τότε ότι τέτοιες «πολιτικές ενστάσεις» παραβίαζαν την Ευρωπαϊκή νομοθεσία και η κατοχύρωση θα έπρεπε να προχωρήσει, καθώς η Κυπριακή Κυβέρνηση μπορούσε να προσφύγει στο Δικαστήριο της ΕΕ (όπως προσωπικά την παρότρυνα). Η Κυπριακή Κυβέρνηση τα γνώριζε όλα και σιωπούσε, αφού ήταν ο Ν. Αναστασιάδης που έπεσε στην παγίδα της «Κοινής Αντίληψης» του 2015 για το χαλλούμι.

Στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό προστασίας του χαλλουμιού που ανακοινώθηκε τις προάλλες, υπάρχει αναφορά στην «Κοινή Αντίληψη» του 2015, καθώς επίσης και ρόλος στο «Τουρκοκυπριακό Εμπορικό Επιμελητήριο», τα οποία δεν συνάδουν με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία αλλά συμπεριελήφθησαν, με την σύμφωνη γνώμη της Κυπριακής Κυβέρνησης.

Το πλέον σημαντικό είναι ότι χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία για να τεθεί όλο το επιτρεπόμενο εμπόριο από τα κατεχόμενα σε ορθή οικονομική και νομική βάση. Συγκεκριμένα, άλλα κράτη-μέλη –όχι η Κυπριακή Κυβέρνηση– απαίτησαν όπως η παραγωγή χαλλουμιού στην Κύπρο, περιλαμβανομένων των  κατεχομένων, πληροί όλη την Ευρωπαϊκή νομοθεσία (κανόνες υγείας, ασφάλειας, παραγωγής, διατροφής).

Έτσι, θα εξουσιοδοτηθεί ιδιωτικός οργανισμός, ο οποίος θα πραγματοποιεί τους ελέγχους και την πιστοποίηση.  Αυτό που δυνητικά θα ισχύει για το χαλλούμι κατόπιν απαίτησης άλλων κρατών-μελών και σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία, θα έπρεπε να ισχύει για όλα τα επιτρεπόμενα προϊόντα από τα κατεχόμενα προς τις ελεύθερες περιοχές, ώστε να τυγχάνουν των ίδιων νομοθετικών ελέγχων που ισχύουν στην ΕΕ και φυσικά στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σήμερα, τα προϊόντα από τα κατεχόμενα δεν τυγχάνουν των ίδιων ελέγχων που ισχύουν στην ελεύθερη Κύπρο και στην ΕΕ. Μια εξαιρετική δυνατότητα για να επεκταθεί η Ευρωπαϊκή νομοθεσία στο επιτρεπόμενο εμπόριο από τα κατεχόμενα, χάθηκε ή καλύτερα απεμπολήθηκε… Ειδικά για αυτό, η απάντηση των αρμοδίων θα είναι η σιωπή.

Κώστας Μαυρίδης

Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)

Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο

ΑΡΘΡΟ: Πως λύνεται το Πρόβλημα της ανεξέλεγκτης ρύπανσης σκουπιδιών

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Τα σκουπίδια θα σταματήσουν να θεωρούνται σκουπίδια όταν θα μπορούν να αποτελούν οικονομία.

Στην συνείδηση του πολίτη, το σκουπίδι είναι ταυτόσημο της αχρηστίας. Δεν έχει καμία απολύτως αξία και ουδείς θέλει να το έχει κοντά του. Για τον λόγο αυτό ο κόσμος τα πετάει οπουδήποτε μακριά του.

Ο ποδηλάτης Πέτρος Δημήτριου τις προάλλες μάζεψε ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι και μου έθεσε την ιδέα ότι εάν αυτό το μπουκάλι φορολογείτο με 5 σεντς ο κόσμος είτε δεν θα το πετούσε είτε κάποιοι θα το μάζευαν και με άλλα πολλά τέτοια, θα είχαν πια εισόδημα.

Λοιπόν το ίδιο μπορεί να γίνει με κουτιά αλουμινίου, γυάλινες μπουκάλες, χαρτιά, μέταλλα και ό,τι άλλο.

Φανταστείτε παραδείγματος χάριν ένας Δήμος με προβλήματα ακατάστατης ρύπανσης, να ανακοίνωνε ότι προσφέρει αυτή την ανάλογη αμοιβή, έναντι της συλλογής σκουπιδιών ή άλλων αποβλήτων που βρίσκονται στα τάδε, ας πούμε, 100 σημεία.

Οι περιβαλλοντικοί χώροι, τα χωράφια, τα πάρκα, οι δρόμοι είναι γεμάτοι από σκουπίδια και υπάρχει πλήθος ανθρώπων που έχουν ανάγκη αυτό το έξτρα εισόδημα !

Πιθανολογώ ότι άμεσα θα έτρεχαν να τα μαζέψουν και να επωφεληθούν της ευκαιρίας.

Ίσως και οι ίδιοι οι ασυνείδητοι που ρυπαίνουν τους χώρους να άλλαζαν άρδην την κακή νοοτροπία τους.

Σε χώρες που οι κυβερνήσεις τους πραγματικά νοιάζονται για την ποιότητα ζωής και το περιβάλλον, έχουν θεσπίσει νομοθεσίες, όπου σκουπίδια μέσω της ανακύκλωσης μετατρέπονται σε πρώτη ύλη, σε ενέργεια, ακόμα και σε φυτόχωμα, τα οποία εξάγουν και αποτελούν για αυτές εισοδήματα και οικονομία.

Στην Κύπρο του σήμερα, ως κράτος δεν έχουμε καν έγνοια περί πολιτικής της διαχείρισης αποβλήτων.

Παρακολουθούμε την ρύπανση να απειλεί τις ζωές μας και περιμένουμε την λύση να έρθει από ψηλά.

Υπάρχουν όμως οι καλές ιδέες, που μπορούν εύκολα να είναι εφαρμόσιμες και ως Ενεργοί Οικολόγοι Πολίτες μπορούμε να μεταδώσουμε στην κοινωνία και την πολιτεία και έτσι να μπορούν πια να βρουν τον δρόμο τους.

Νικόλας Δ. Αυξεντίου

Υποψήφιος βουλευτής Λάρνακας

Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

LEAD-IN: ΕΟΚΑ ΚΑΙ ΔΙΧΑΣΤΙΚΆ ΑΦΗΓΉΜΑΤΑ

Κάθε κράτος έχει την ιστορία του και βεβαίως κάθε ιστορία τα δικά της αφηγήματα.

Διαβάστε επίσης: LEAD-IN: ΣΤΙΒΟΣ Ή ΟΧΕΤΟΣ;

LEAD-IN: 365 ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ! (ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ)

Στην Κύπρο οι πολιτικοί επιστήμονες, οι πολιτικοί αναλυτές και οι δημοσιογράφοι εντοπίζουν τα αφηγήματα διαιρετικών τομών από την αρχή της ύπαρξης του οράματος για Ένωση με την Ελλάδα. Πολύ πριν την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ και με διάφορες αποχρώσεις, αναλόγως συμφέροντος κάθε φορά.

Για αυτά τα αφηγήματα και για αυτές τις διαιρετικές τομές αναφέρθηκε σε άρθρο του (στο πλαίσιο μιας ευρύτερης επιστημονικής έρευνας) και ο Ελληνοκύπριος καθηγητής μαθηματικών με έξτρα ειδίκευση στην πολιτική επικοινωνία, Κυριάκος Σ. Κολοβός, ΕΔΩ , όταν τον Ιούλιο του 2014 η λεγόμενη «φιλελεύθερη πτέρυγα» του ΔΗ.ΣΥ επιχειρούσε να κάνει το «μεγάλο βήμα» για την ανάπτυξη κουλτούρας ΔΔΟ στα σχολεία.

Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα με την ΔΔΟ, αντιθέτως όταν παρουσιάστηκε ως η μόνη εφικτή (;) βάση λύσης, την είχα υποστηρίξει σε νεαρότερη ηλικία με αρκετή δόση πάθους (και όχι φανατισμού όπως μου είχε αποδοθεί), σε ένα άλλο πλαίσιο. Το πρόβλημα, ωστόσο, βρίσκεται στο όταν ο τελικός σκοπός αποτελεί κάθε φορά την αιτία για αναζωπύρωση διχαστικών αφηγημάτων και άτοπων συγκρούσεων. Όπως ακριβώς έγινε το 2014 με την ΔΔΟ και όπως ακριβώς γίνεται σήμερα με τους «Ως Δαμέ».

Αντί να δούμε τι ακριβώς πρεσβεύουν και τι ζητούν όσοι διαφωνούν, τελικά καταλήγουν να ταμπελλώνονται, να στοχοποιούνται, να λοιδορούνται. Δεν υπάρχει εξήγηση στο γιατί ένα σοβαρό κράτος μέλος της ΕΕ που έχει καταγράψει πολύ θετικά στοιχεία για τη διαχείρηση της πανδημίας, να φοβάται τις όποιες μειοψηφίες. Όπως ακριβώς φοβόταν η κυβέρνηση ΑΚΕΛ τις ακρότητες των μειοψηφούντων του ΕΛΑΜ και αντί να τις εξαλείψει, κατάφερε να τους εδραιώσει. Τα αποτελέσματα γνωστά. Το ΑΚΕΛ σήμερα από κόμμα εξουσίας με τριμερή κομματική υποστήριξη είναι στην αντιπολίτευση και το ΕΛΑΜ από αντισυστημική συμμορία, συστημικό κοινοβουλευτικό κόμμα απορροφώντας διαρκώς και τις πιο βασικές διαρροές.

Στην προσπάθεια δηλαδή να εφαρμοστούν πολιτικές ή να τιμηθούν πρόσωπα ή να τιμηθεί η ιστορία, πυροβολούνται οι διαφωνούντες και οι διαφορετικές φωνές, με τα αποτελέσματα τις πλείστες φορές να είναι ακριβώς τα αντίθετα και τα πιο ανεπιθύματα. Φωνές μάλιστα που αν τύχουν σωστής διαχείρισης μπορούν να ενταχθούν εύκολα στο δημοκρατικό τόξο. Αυτό δηλαδή ακριβώς που πέτυχε με περισσή πολιτική εξυπνάδα και διορατικότητα ο Γλαύκος Κληρίδης μετά το 1974 στεγάζοντας στο κόμμα του τους πραξικοπηματίες.

Που κολλούν όλα αυτά μαζί; Φυσικά και κολλούν. Σήμερα 1η Απριλίου 2021, όλα αυτά τα διαχρονικά διχαστικά αφηγήματα που γέμισαν τοίχους στα ΜΚΔ και στήλες blog και ΜΜΕ, μας θυμίζουν και τον λόγο που εκείνος ο αγνός αγώνας της ΕΟΚΑ σήμερα πλεόν δεν λάμπει από χρυσόσκονη. Μας θυμίζουν τον λόγο που ουδέποτε μπορούσε να εφαρμοστεί η εθνική συμφιλίωση από όσους εκείνης της γενιάς εξακολουθούν να τα υιοθετούν. Τον λόγο που ατυχώς η κυπριακή κοινωνία στη συνέχεια εναπόθεσε τις ελπίδες της και ψήφιζε κλέφτες και απατεώνες για δεκαετίες. Τον λόγο που η νέα γενιά πλέον δεν συμμερίζεται τις διαιρετικές τομές του παρελθόντος.

Και ευτυχώς που η νέα γενιά πρωτοτυπεί. Όπως ακριβώς πρωτοτυπούσε και η νεολαία της ΕΟΚΑ. Εκεί είναι και η ελπίδα κάθε φορά. Στη νεολαία. Που αντιλαμβάνεται ότι η ιστορία και οι μελλοντικοί στόχοι είναι και τα δύο εκεί για να μαθαίνουν, να εμπνέουν, να οραματίζουν και να ενώνουν όχι για να διχάζουν. Όποιος διαφωνεί με αυτό, ας κάνει μια βόλτα από τις ΗΠΑ και τους ισχυρούς της ΕΕ. Εκεί θα πάρει και την απάντηση στο πως μια αιματηρή ιστορία και ένα διχαστικό παρελθόν, με σωστή διαχείριση τους κατέστησε στη συνέχεια ενωμένους, πολυπολιτισμικούς και παντοδύναμους…

Τάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy