ΑΡΘΡΟ: Πανδημία – Μέτρα χωρίς προοπτική

Τα νέα μέτρα που εξήγγειλε το Υπουργείο Υγείας προκαλούν αντιδράσεις και κούραση, κυρίως γιατί δεν υπάρχει προοπτική. Έχει ήδη παρέλθει ένας και επιπλέον χρόνος από το ξέσπασμα της πανδημίας στη χώρα μας, με την κυβέρνηση να μην πείθει τους πολίτες με τους χειρισμούς της.

Οι πολίτες αντιλαμβανόμενοι τη δύσκολη κατάσταση, επεδείξαμε σύνεση και κατανόηση στα διάφορα αντιφατικά μέτρα, σε μια προσπάθεια να προστατευτούμε και να προστατεύσουμε τους γύρω μας. Η κατάσταση όμως έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η κοινωνία μας διακατέχεται από φόβο, ένταση, ανησυχία και αβεβαιότητα και πλέον μεγάλο ποσοστό πολιτών εκφράζει τη δυσαρέσκεια του.

Η προσπάθεια για την αντιμετώπιση της πανδημίας πρέπει να είναι συλλογική αλλά στο μέτρο του λογικού και με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα που φαίνεται να παραγκωνίζονται ολοένα και περισσότερο. Με βάση το πιο πρόσφατο διάταγμα, οι πολίτες αναγκάζονται να εμβολιαστούν ώστε να «δικαιούνται» μετά τις 9 Μαΐου να επισκεφθούν καταστήματα, εστιατόρια και καφετέριες. Κατ’ αρχήν η επιλογή του εμβολίου θα έπρεπε να είναι προσωπική υπόθεση και κατόπιν συνεννόησης με τους προσωπικούς ιατρούς.

Δεν μπορεί ένα γενικό διάταγμα να εξαναγκάζει όσους δεν το επιλέξουν να «φυλακιστούν» στα σπίτια τους. Επιπλέον, το ίδιο το Υπουργείο δεν έχει εξασφαλίσει επαρκή ποσότητα εμβολίων για ολόκληρο τον πληθυσμό και αντί να αναλάβει την ευθύνη για την δική του αδυναμία, μετατοπίζει την υπαιτιότητα στους πολίτες. Βεβαίως, υπάρχει και το άλλο τραγελαφικό όπου δεν υπάρχει εμβολιαστικός προγραμματισμός αλλά μια ευάλωτη πλατφόρμα μέσω της οποίας οι πολίτες που επιλέγουν να εμβολιαστούν βασανίζονται για να πετύχουν κάτι που το τελευταίο διάταγμα τους υποχρεώνει να είχαν κάνει για να μπορούν να απολαύσουν ένα από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. 

Ως κράτος έχουμε ήδη επενδύσει μέχρι πρόσφατα €9.182.590 για διενέργεια rapid test και μέχρι τις 24 Απριλίου διενεργήθηκαν συνολικά 4,967,683 τεστ ταχείας ανίχνευσης. Με το νέο διάταγμα που απαιτεί 72 ωρών έλεγχο ταχείας ανίχνευσης όλων των πολιτών, αναμένεται το κόστος να εκτοξευθεί ακόμα περισσότερο. Ένα κόστος το οποίο πληρώνουμε ως κράτος αντί να επενδύσουμε στην ενίσχυση των νοσοκομείων μας και στην προμήθεια εξοπλισμού και εκπαίδευση επιπλέον προσωπικού για αντιμετώπιση των περιστατικών νοσηλείας.

Εδώ και ένα χρόνο δηλαδή, λαμβάνονται μέτρα που δυσκολεύουν ολοένα και περισσότερο τα οικονομικά του κράτους και των πολιτών, την ψυχολογία και την παιδεία, αλλά χωρίς προοπτική. Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι λόγοι που ώθησαν το Υπουργικό στην λήψη των τελευταίων μέτρων αφορούν την αδυναμία του συστήματος υγείας να περιθάλψει τους ασθενείς και όχι τόσο η ταχύτητα της εξάπλωσης του ιού, τότε θα αναμενόταν να επικεντρωθούν όλες οι προσπάθειες στην ενίσχυση των νοσοκομείων με στήριξη του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.

Βεβαίως τα τεστ ταχεία ανίχνευσης είναι χρήσιμα, όμως σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (11/3/2021), η Κύπρος κατατάσσεται στην πρώτη θέση μεταξύ όλων των ευρωπαϊκών χωρών σχετικά με τον αριθμό ελέγχων ταχείας ανίχνευσης ανά 100.000 άτομα. Με τα πολιτικά σκάνδαλα που έχουν γίνει γνωστά τα τελευταία χρόνια, εύλογα μπορεί κανείς να υποψιαστεί ότι στο βωμό των οικονομικών συμφερόντων, ενδέχεται να θυσιαστεί και η υγεία των πολιτών. Έχω την άποψη ότι η επιλογή που δεν θα δυσκόλευε σε τόσο βαθμό τις επιχειρήσεις, τους εργαζομένους, τους γονείς και τα παιδιά και την ευρύτερη κοινωνία, θα ήταν η επένδυση-έστω του μισού ποσού των εκατομμυρίων που δίνουμε στα rapid test- στην ενίσχυση των νοσοκομείων μας.

Η ασάφεια των μέτρων και η ανισόρροπη αντιμετώπιση των πολιτών δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Η κύρια προσπάθεια πρέπει να παραμείνει η λήψη των μέτρων ατομικής προφύλαξης, αλλά όταν υπάρχουν αντιφάσεις- όπως στην περίπτωση που απαγορεύτηκε το περπάτημα στα μονοπάτια της φύσης αλλά όχι το κυνήγι- οι αντιδράσεις είναι δύσκολο να περιοριστούν. Ευχή είναι σύντομα να γλιτώσουμε από αυτή την πανδημία και να βγούμε νικητές.

Νικητές όμως θα είμαστε αν καταφέρουμε να δείξουμε όντως ότι στα δύσκολα μπορούμε να αφήσουμε τα προσωπικά συμφέροντα και κέρδη, να ενισχύσουμε τους πολίτες με πολιτικές ίσης μεταχείρισης και με πλήρη σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Να γλιτώσουμε από τον κορωνοϊό αλλά να μην πεθάνουμε από το άγχος και την κατάθλιψη.

Αλεξία Σακαδάκη

Κοινωνιολόγος

Υποψήφια Βουλεύτρια Λευκωσίας

Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

ΑΡΘΡΟ: Θλιβερή η είδηση για τον θάνατο αβοήθητου ηλικιωμένου άντρα

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Ο θάνατος του συνανθρώπου μας που για τρεις μέρες ήταν μόνος και αβοήθητος στο σπίτι του, μετά από πτώση, αναδεικνύει τα μεγάλα ζητήματα που πρέπει να απασχολήσουν την Πολιτεία και την κοινωνία. Ένας συνάνθρωπος μας χρειαζόταν βοήθεια και δεν την είχε.

Η υπηρεσία «Κόκκινο Κουμπί» για τηλεειδοποίηση σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, ενώ έχει εγκριθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο εδώ και ένα χρόνο, ακόμα δεν λειτούργησε. Μια τέτοια υπηρεσία πρέπει να τεθεί σε άμεση λειτουργία για να μπορούν άτομα που μένουν μόνα στο σπίτι να την αξιοποιούν τόσο για έκτακτες ανάγκες, αλλά και για να μπορούν να μιλήσουν με κάποιον λειτουργό για ζητήματα που τους απασχολούν.

Αυτή η υπόθεση μου θυμίζει μια ηλικιωμένη κυρία που μένει μόνη της σε χωριό της επαρχίας Λευκωσίας, χωρίς ηλεκτρικό και νερό. Αβοήθητη, στο μέσο του πουθενά, δεν ξέρει κανένας αν μπορεί να φροντίσει τον εαυτό της, αν έχει φαγητό, αν ζει ή αν πέθανε.

Το στίγμα της γήρανσης πρέπει να καταπολεμηθεί με καινοτόμες λύσεις για να φέρει κοντά νέους και ηλικιωμένους. Υπάρχουν τρόποι για να αποκατασταθεί η αξιοπρέπεια των ηλικιωμένων και να επιλυθούν προκλήσεις σε σχέση με την κοινωνική φροντίδα, το ψηφιακό χάσμα και την μοναξιά.

Στα χωριά μας θα ήταν χρήσιμο να λειτουργούν υπηρεσίες σύνδεσης με το διαδίκτυο και ψηφιακών μέσων, όπου να μπορούν να επικοινωνούν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα τα άτομα τρίτης ηλικίας. Για να καλυφθεί το ψηφιακό χάσμα, μπορούν να αξιοποιηθούν άνεργοι νέοι για να παρέχουν την τεχνολογική υποστήριξη και να συνδέουν τους ηλικιωμένους μας με τους αγαπημένους τους, μέσω δικτύων και εφαρμογών.

Είναι επάναγκες να γίνει καταγραφή όλων των ηλικιωμένων που ζουν μόνοι τους και να αξιολογηθούν οι ανάγκες τους. Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να μένει αβοήθητος.  Το κράτος έχει ευθύνη και υποχρέωση έναντι όλων των πολιτών, χωρίς διακρίσεις.

Για να γίνουν όλα τα πιο πάνω χρειάζεται πολιτική βούληση και ένα κράτος πρόνοιας που να θέτει τον πολίτη στο επίκεντρο του πολιτικού του προγράμματος. Θα έπρεπε ήδη να υπάρχουν δομές για στήριξη των ηλικιωμένων μας.  

Κυρίως αυτές τις μέρες των γιορτών, η πλειοψηφία των ηλικιωμένων μας βρέθηκε σε συγκριτικά πιο δυσμενείς συνθήκες από την υπόλοιπη κοινωνία, λόγω της πανδημίας. Κάποιοι έμειναν στο σπίτι μόνοι τους, χωρίς καμιά επαφή με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Στερήθηκαν τις αγκαλιές και τα χαμόγελα των παιδιών και εγγονιών τους, αλλά δεν είχαν άλλη επιλογή. Η γήρανση δεν πρέπει να σημαίνει απομόνωση ή παραμέληση.

Της Αλεξίας Σακαδάκη

Κοινωνιολόγος

Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών