ΑΡΘΡΟ: Τατάρ: «Τουρκοκύπριος ηγέτης» ή κατοχικός εγκάθετος;

Στο περασμένο άρθρο μου κατέληγα με ένα προβληματισμό: Το καθεστώς Ερντογάν, που κατάντησε κράτος οργανωμένης μαφίας αδίστακτων εγκληματιών, είναι άξιο εμπιστοσύνης ότι θα σεβαστεί την υπογραφή του σε μια συμφωνία λύσης στην Κύπρο; Θα αποσυρθεί από την Κύπρο με την πολιτική υποχωρήσεων και παροχή κινήτρων εκ μέρους μας; Η μοναδική «αρνητική» κριτική που έλαβα στην προφανή απάντηση συνοψίζεται στο ότι «δεν έχουμε άλλη επιλογή». Αυτό  αποτελεί έμμεση παραδοχή ότι η υφιστάμενη πολιτική μας δεν προσφέρει προοπτική, αλλά είναι πολιτική μιζέριας, που θεωρεί μοιραίο τον ιστορικό αφανισμό μας. 

Το πιο πάνω επαναφέρει στο προσκήνιο την διορατικότητα στην πολιτική, με αφορμή και την πρόσφατη επίσκεψη του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, Τσαβούσογλου στην Θράκη, για να προωθήσει την πάγια τουρκική συνταγή να χρησιμοποιεί μουσουλμανικές ή τουρκογενείς μειονότητες, προκειμένου να επιβάλλει τις επεκτατικές της διεκδικήσεις, με πιο τρανό παράδειγμα την Κύπρο. Στην Θράκη το ελληνικό κράτος, ακολουθώντας για δεκαετίες ισοπεδωτική πολιτική, αντιμετώπισε τους εκεί μουσουλμάνους ως μια ομοιογενή ομάδα, ωθώντας τους έτσι στην επιρροή της Τουρκίας. Τα τελευταία χρόνια όμως αναγνώρισε την διαφορετικότητα ανάμεσα στους Έλληνες μουσουλμάνους, ιδιαίτερα τους Πομάκους, επιδεικνύοντας σεβασμό στα μειονοτικά τους δικαιώματα. Η διορατική αυτή πολιτική είχε επικριθεί από ακραία στοιχεία ως περίπου … μειοδοτική. Εντούτοις τις προάλλες ο Τσαβούσογλου έλαβε μια απάντηση που θα μείνει στην ιστορία. Οι μουσουλμάνοι Πομάκοι  αισθάνθηκαν προσβεβλημένοι από τις δηλώσεις του για «τουρκική μειονότητα» και δήλωσαν Έλληνες μουσουλμάνοι με πατρίδα τους όχι την Τουρκία αλλά την Ελλάδα που την πονούν. 

Προκύπτει έτσι το ερώτημα: Στην Κύπρο υπάρχει σήμερα διορατική πολιτική προς τους Τουρκοκύπριους; Η επικράτηση Τατάρ στα κατεχόμενα προέκυψε λόγω παράνομων παρεμβάσεων της Τουρκίας, με κυριότερη την μαζική στήριξή του από τους Τούρκους έποικους. Βάσει στοιχείων, το  72% των Τουρκοκυπρίων δεν στήριξε τον Τατάρ, όμως η μαζική συμμετοχή των εποίκων ανέτρεψε την βούληση των Τουρκοκυπρίων και καθόρισε το αποτέλεσμα. Πιο εγκάθετος της Τουρκίας στα κατεχόμενα από τον Τατάρ μέσω «εκλογών», δεν υπήρξε, όπως ισχυρές φωνές στα κατεχόμενα διατράνωσαν. Ωστόσο, ο πρώτος Πρόεδρος κράτους που χαρακτήρισε τον Τατάρ «Τουρκοκύπριο ηγέτη» ήταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ισοπεδώνοντας τις φωνές αντίστασης! 

Η συμμαχία με δυνάμεις εντός της τουρκοκυπριακής κοινότητας έχει νόημα στο πλαίσιο ενός αντικατοχικού προσανατολισμού. Δυστυχώς, η επαναπροσέγγιση με την τουρκοκυπριακή κοινότητα παραμένει στρεβλωτική ενόσω: α) θεωρεί συνεργάτες μας τους εγκάθετους της Τουρκίας, που στην πράξη εγκληματούν με ανταρσία κατά του Κυπριακού Συντάγματος β) επικεντρώνεται σε  …  «κοινωνικές σχέσεις» ή «ταξική αλληλεγγύη», που στην πράξη μεταφράζονται σε οικονομική αρωγή και αποδοχή του κατοχικού καθεστώτος και γ) παραγνωρίζει τις αντικατοχικές δυνάμεις στα κατεχόμενα, επειδή η ελληνοκυπριακή ηγεσία τις θεωρεί ανατρεπτικές και τις υπονομεύει.

Καταληκτικά, η συμμαχία με δυνάμεις στα κατεχόμενα έχει νόημα σε ένα αντικατοχικό προσανατολισμό και όχι στην αποδοχή της κατοχής.

Κώστας Μαυρίδης

Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)

Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο

ΑΡΘΡΟ: Οι εκθέσεις του Ευρωκοινοβουλίου για την Τουρκία και η Κύπρος

Παραθέτουμε δύο γενικές επισημάνσεις για τις εκθέσεις του Ευρωκοινοβουλίου σχετικά με την Τουρκία, τις οποίες θεωρούμε  χρήσιμες:

α) Η Έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου δεν έχει νομική/δεσμευτική ισχύ, αλλά καταγράφει την γνώμη του Ευρωκοινοβουλίου, η οποία υποβάλλεται προς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (όπου συμμετέχουν οι επικεφαλής των Κυβερνήσεων των κρατών-μελών της ΕΕ). Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο είναι το αρμόδιο όργανο της ΕΕ για λήψη αποφάσεων με ομοφωνία, σε θέματα όπως η επιβολή κυρώσεων, ο τερματισμός των ενταξιακών διαπραγματεύσεων και η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ-Τουρκίας.

β) Δεν υπήρξε έκθεση την οποία η Τουρκία να θεωρήσει αντικειμενική και δίκαιη. Ποτέ! 

Μια αξιολόγηση της πρόσφατης έκθεσης του Ευρωκοινοβουλίου πρέπει να αφορά τον καταδικαστικό χαρακτήρα της για όσα συμβαίνουν εντός και εκτός Τουρκίας, αλλά θα πρέπει να προχωρά, πρωτίστως, και στα προτεινόμενα μέτρα-κυρώσεις, ανάλογα με όσα η Τουρκία διέπραξε τα τελευταία χρόνια κατά της Κύπρου. Αυτά τα προτεινόμενα μέτρα είναι το κύριο ζητούμενο ενόψει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το οποίο θα εξετάσει για πολλοστή φορά την τουρκική συμπεριφορά και την «θετική ατζέντα» για περισσότερο εμπόριο μέσω αναβάθμισης της Τελωνειακής Ένωσης.

Με βάση τα πιο πάνω, η έκθεση υπήρξε καταπέλτης, καταδικάζοντας το τουρκικό καθεστώς για όσα συμβαίνουν εντός και εκτός Τουρκίας, ενώ στα προτεινόμενα μέτρα επικράτησε ένας … αλληθωρισμός. Προτείνεται ο επίσημος τερματισμός των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, που όμως δεν έχει πρακτική αξία, αφού οι τουρκικές ενταξιακές είναι προ πολλού νεκρές και η προενταξιακή χρηματοδότηση έχει περιοριστεί σημαντικά.

Ειδικά για την Κύπρο, η έκθεση προτείνει την συνέχιση του διαλόγου για αναβάθμιση των εμπορικών σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας μέσω της Τελωνειακής Ένωσης, χωρίς να αποτελεί προϋπόθεση την εκπλήρωση των τουρκικών υποχρεώσεων προς την Κυπριακή Δημοκρατία βάσει της υφιστάμενης Τελωνειακής Ένωσης. Δυστυχώς, η απόλυτη σιωπή της Κυπριακής Κυβέρνησης επί του θέματος σημαίνει πάρα πολλά για την στάση της.

Η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης είναι εκείνο για το οποίο καίγεται σήμερα ο Ερντογάν και επιζητεί η Γερμανία, διότι επωφελείται και η ίδια. Ωστόσο, βάσει της υφιστάμενης Τελωνειακής Ένωσης, η Τουρκία έχει νομικές υποχρεώσεις προς την ΕΕ που αφορούν την Κυπριακή Δημοκρατία, την εκπλήρωση των οποίων ζητούσαν οι Πρόεδροι της Κύπρου, συμπεριλαμβανομένου και του νυν, ο οποίος έχει ενώπιόν του την ευνοϊκότερη συγκυρία.

Όμως, η έκθεση δεν θέτει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων της Τουρκίας προς την Κυπριακή Δημοκρατία ως προϋπόθεση για έναρξη διαλόγου  για την Τελωνειακή Ένωση. Αντιθέτως, προτείνει συνέχιση του διαλόγου για διεύρυνση του εμπορίου μέσω αναβάθμισης της Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ-Τουρκίας και η Λευκωσία σιωπά. Πάντως, η μάχη δεν δίνεται με δηλώσεις στην Κύπρο περί βέτο, οι οποίες εν τέλει ανατρέπονται με ευκολία στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, με τον Πρόεδρο  να εκφράζει… την ικανοποίησή του!

Η έκθεση αυτή θα έχει πρακτική αξία, αν η Λευκωσία δώσει και κερδίσει επιτέλους μια ουσιαστική μάχη στο Ευρωπαϊκό  Συμβούλιο, αντί να βολεύεται με εκθέσεις και συστάσεις προς την Τουρκία. 

Κώστας Μαυρίδης

Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)

Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο

ΑΡΘΡΟ: Η ανοχή των πολιτών έφερε την ύβρη

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Για χρόνια τεκμηριώνουμε την υποταγή του κυπριακού κράτους στην τραπεζική εξουσία ως την πλέον οργανωμένη  και συγκαλυμμένη διαφθορά δεκαετιών. Η μάχη στην ΕΕ συνεχίζεται και θα επανέλθουμε με στοιχεία που φανερώνουν την κατάντια της  Κυπριακής Κυβέρνησης.

Αντί να συμμορφωθεί εφαρμόζοντας στην πράξη την ευρωπαϊκή νομοθεσία για προστασία των πολιτών/καταναλωτών, όπως η Ευρ. Επιτροπή επισημαίνει από το 2013, η Κυπριακή Κυβέρνηση έγινε ο «δικηγόρος» της παρανομίας των τραπεζών. Με μια Κυβέρνηση που αποφεύγει να συμμορφωθεί με την ευρωπαϊκή νομοθεσία για εξάλειψη των τραπεζικών παρανομιών, με έναν Κεντρικό Τραπεζίτη που θεωρεί πως δικαιούται να λειτουργεί υπεράνω της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με ένα Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου που αποποιείται για χρόνια την υποχρέωσή του να επιβάλει την ευρωπαϊκή νομοθεσία κατά των τραπεζών (όπως το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφάνθηκε), το κυπριακό κράτος δεν μπορεί να θεωρείται κράτος-δικαίου.  

Σε πολιτικό επίπεδο, η ανοχή των πολιτών έφερε την ύβρη. Πριν δεκαετίες, το Συμβούλιο Ασφαλείας-ΟΗΕ καθόρισε ότι «πολιτική ισότητα δεν σημαίνει αριθμητική ισότητα» ανάμεσα στις δύο κοινότητες της Κύπρου. Ωστόσο, ο Αβ. Νεοφύτου (ΔΗΣΥ) ζητά τώρα να παραχωρήσουμε την πολιτική ισότητα, η οποία μέσω του βέτο των Τουρκοκυπρίων σε όλες τις αποφάσεις του κράτους θα σημαίνει πρακτικά συγκαλυμμένη «αριθμητική ισότητα» -το 18% των Τουρκοκυπρίων θα εξισωθεί με το  82% των Ελληνοκυπρίων.

Ο ίδιος πολιτικός εκστόμισε  ύβρη κατά της κοινωνίας, όταν κόμπασε για τα «πολλά δισεκατομμύρια που θα μπουν στην οικονομία» εάν αποδεχτούμε «λύση» τουρκικών όρων. Τέτοιες «εξυπνάδες» προέβαλλαν οι «Μη-Κυβερνητικοί-Οργανισμοί» που στήθηκαν για να πλασάρουν το όραμα της τουρκικής λύσης και Επίτροποι της ΕΕ που, άμα τέλειωνε η θητεία τους, προσλαμβάνονταν έμμισθοι της Τουρκίας. Τέτοια οράματα είχαν και ορισμένοι οικονομολόγοι π.χ. μια πρώην υπουργός ήθελε να ενώσουμε με γέφυρα την Κύπρο με την Τουρκία για να έχουμε ανάπτυξη, ενώ προβεβλημένος οικονομολόγος παρουσίαζε σαν πλεονέκτημα το χαμηλό εργατικό κόστος στα κατεχόμενα, εννοώντας τους έποικους!  

Παρεμπιπτόντως, ξεχωριστή και αλησμόνητη περίπτωση αποτέλεσε ο πρώην Υπ. Εξωτερικών (ΔΗΣΥ) ο οποίος απέρριπτε να θέσει στις διαπραγματεύσεις οποιαδήποτε πρόταση δεν θα αποδεχόταν η Τουρκία! Πρόσφατα, ο διεθνούς φήμης καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Κολούμπια-ΗΠΑ, Μ. Μαζάουερ, ανέλυσε  την  σημασία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 στην δημιουργία της νεότερης Ευρώπης. Κύριο σημείο ήταν το εξής: οι ηγεσίες ξένων δυνάμεων αποφάσισαν να στηρίξουν την Επανάσταση όταν έγινε σαφές ότι «οι Έλληνες αντέχουν και δεν θα υποχωρήσουν», κάτι που επέβαλε σε διεθνές επίπεδο το αίτημα τους για εθνική ανεξαρτησία. Ευτυχώς που δεν αποφάσιζε ο πρώην Υπ. Εξωτερικών της Κύπρου για να αναζητά προτάσεις που να αποδέχεται o Σουλτάνος…  

Πέραν από τους εξαρτώμενους και φανατικούς των κομμάτων, η ελπίδα βρίσκεται στην πλειοψηφία των σκεπτόμενων πολιτών που κρίνει χωρίς φωνασκίες. Αυτή η τεράστια δύναμη μπορεί να αποτρέψει   την τουρκοποίηση της Κύπρου μέσω λύσης-διάλυσης, να παραμερίσει τους υβριστές και να ανοίξει τον δρόμο του ορθολογισμού.  

Κώστας Μαυρίδης

Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D), Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο

ΑΡΘΡΟ: Τον κατήφορο μπορούν να ανακόψουν μόνο οι πολίτες

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Δύο πρόσφατες διαπιστώσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναδεικνύουν ότι η διαφθορά στην Κύπρο αγγίζει το αδιανόητο. Πριν μερικούς μήνες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαπίστωσε παραβίαση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας από την Κυπριακή Κυβέρνηση στο πλαίσιο του «Κυπριακού Επενδυτικού Προγράμματος» με πώληση διαβατηρίων, και προς τούτο κίνησε την σχετική διαδικασία για συμμόρφωση. Για χρόνια η Κυβέρνηση απέρριπτε τις ευρωπαϊκές υποδείξεις, μέχρι που η βόμβα έσκασε κι όλοι πλέον μάθαμε τις απατεωνιές και την θεσμική διαφθορά.

Επιπρόσθετα, στην έκθεση του Γενικού Ελεγκτή υπήρχε αναφορά για την πώληση κατοικιών σε εύπορους ξένους -στο πλαίσιο του συγκεκριμένου «Επενδυτικού Προγράμματος»- με χαμηλό φορολογικό συντελεστή 5% αντί του κανονικού 19%. Για παράδειγμα, από κατοικία €500.000 (με ανάλογα τ,μ.) προκύπτει όφελος για τον αγοραστή €70.000 εις βάρος του κράτους, με ένα ποσοστό του ενδεχομένως να οφείλεται προς την ΕΕ. Σε διευκρινιστική γραπτή απάντηση της Επιτροπής προς εμένα (που δημοσιοποιήθηκε), καταγράφεται ότι:

α) Η εφαρμογή της φορολογίας 5% στην αγορά ή ανέγερση κατοικίας μέσω του συγκεκριμένου προγράμματος για απόκτηση διαβατηρίου στην Κύπρο, έγινε κατά παράβαση πρωτίστως της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.

β) Η «μέθοδος» της Κυβέρνησης δεν τέθηκε για  ενημέρωση των αρμοδίων ευρωπαϊκών αρχών, ούτε φυσικά για έγκριση. Η Επιτροπή έλαβε γνώση, μετά που έσκασε η βόμβα.

Το ερώτημα είναι απλό αλλά ουδείς απαντά: Ποιος θα πληρώσει το ποσό προς το κυπριακό κράτος και ενδεχομένως την ΕΕ, το οποίο εκτιμάται σε αρκετές δεκάδες εκατομμύρια; Παρεμπιπτόντως, δεν έπρεπε διερευνηθούν τυχόν ευθύνες των άμεσα αρμοδίων, που ζημίωσαν τα κρατικά έσοδα;  Δεν πρέπει να πληρώσουν εκείνοι «που τα έφαγαν»; Η σιωπή προφανώς σημαίνει ότι το ποσό θα «φορτωθεί» στους αθώους φορολογούμενους, οι οποίοι δεν τα «έφαγαν», όπως ο πρώην Υπουργός του ΔΗΣΥ αποφάνθηκε.

Η άλλη ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έπρεπε να είχε προκαλέσει πολιτικό σεισμό, επειδή αφορά την συγκάλυψη μιας τεράστιας παρανομίας με θύμα την κυπριακή κοινωνία. Η Επιτροπή διαπίστωσε, αρχικά το 2013, ότι οι κυπριακές αρχές δεν εφάρμοζαν αποτελεσματικά σχετικές ευρωπαϊκές νομοθεσίες που αφορούν τους καταχρηστικούς όρους και αθέμιτες πρακτικές των τραπεζών. Από τότε, δεν υπήρξε συμμόρφωση, με αποτέλεσμα το τραπεζικό έγκλημα να συνεχίζεται.

Σήμερα, η Επιτροπή προχωρά την διαδικασία παραβίασης, επειδή η Κυπριακή Κυβέρνηση αρνείται να συμμορφωθεί, πράγμα που  τεκμηριώνουμε και καταγγέλλουμε για χρόνια. Με μια Κυβέρνηση που αρνείται για χρόνια να συμμορφωθεί βάσει της ευρωπαϊκής νομοθεσίας και ένα Ανώτατο Δικαστήριο που αποποιείται για χρόνια την υποχρέωσή του να επιβάλει την ευρωπαϊκή νομοθεσία κατά των τραπεζών (όπως το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφάνθηκε κατ΄ επανάληψη),  δεν μπορεί ένα κράτος να λογίζεται κράτος δικαίου.

Η μάχη αυτή θα είναι εξοντωτική, αλλά στην πολιτική οφείλουμε να υπηρετούμε την αλήθεια και το δίκαιο, ιδίως στα δύσκολα. Το βέβαιο είναι πως τον κατήφορο μπορούν να ανακόψουν μόνο οι πολίτες.  

Κώστας Μαυρίδης

Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D), Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο

costas.mavrides@europarl.europa.eu

ΑΡΘΡΟ: Πάλι βγάλαμε τα μάτια μόνοι μας για τις κυρώσεις στην Τουρκία

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Η Κυπριακή Κυβέρνηση «φρόντισε» να παγώσει η πλέον ευνοϊκή δυναμική στην ΕΕ για επιβολή ουσιαστικών κυρώσεων στην Τουρκία.

Ένας αδύνατος και ευάλωτος Ν. Αναστασιάδης -με τις αλλοπρόσαλλες θέσεις του στο Κυπριακό-, τρέμει μπροστά στους ξένους (Γεν. Γραμματέα-ΟΗΕ, ΕΕ κ.ά.) να θέσει τα αυτονόητα. Έτσι, οι «άτυπες» συνομιλίες ξεκινούν στο Κυπριακό, χωρίς δέσμευση για τήρηση του συμφωνηθέντος πλαισίου.

Ήδη, ο κατοχικός εγκάθετος αναφέρεται σε συνομοσπονδία δύο κρατών και ο Γεν. Γραμματέας του ΟΗΕ αναφέρεται στην παράνομη υποτελή διοίκηση των κατεχομένων στην Τουρκία (σύμφωνα με αποφάσεις Διεθνών Δικαστηρίων και ψηφισμάτων του ΟΗΕ), ως τουρκοκυπριακή διοίκηση στη βόρεια Κύπρο, αλλά στη Λευκωσία επικρατεί σιωπή! Επιπλέον, όσοι μέχρι πρόσφατα προέβαλλαν ότι «εάν στις συνομιλίες η τουρκική πλευρά θέσει θέματα έξω από το συμφωνημένο πλαίσιο, ο ΟΗΕ θα την καταδικάσει», τώρα σιώπησαν. Ξέρουν ότι δεν έγινε κι ούτε θα γίνει.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσοι πιστεύουμε στην ευρωπαϊκή πολιτική κυρώσεων, εργαστήκαμε συλλογικά με μεθοδικότητα, και αξιοποιώντας τις εξελίξεις, έγινε κατορθωτό να βρίσκεται στο προσκήνιο το αίτημα για κυρώσεις. Ακόμη και η Μέρκελ η οποία εμποδίζει τις κυρώσεις, επικρίθηκε εντός και εκτός Γερμανίας. 

Για σχεδόν ένα χρόνο, Αθήνα και Λευκωσία εμφανίζονταν να ζητούν επιβολή κυρώσεων αλλά υποχωρούσαν στην πρώτη πίεση. Τώρα, ενόψει του Ευρωπ. Συμβουλίου, Μάρτιο 2021, ο δρομολογημένος «άτυπος» διάλογος στο Κυπριακό και οι διερευνητικές επαφές Ελλάδας-Τουρκίας, εκτροχιάζουν τη δυναμική των κυρώσεων. Μάλιστα, το Υπ. Εξ. της Κύπρου πιστώνει την Τουρκία με θετικές ενδείξεις για ουσιαστικές διαπραγματεύσεις και ο Ν. Αναστασιάδης εκφωνεί διάγγελμα για τη διαφθορά, επιρρίπτοντας ευθύνες στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για ψυθυρολογία! Ως να μην γνωρίζουμε τις διασυνδέσεις του Προεδρικού με τα κανάλια, ως να μην υπήρξε ο συμπέθερος, οι θυγατέρες κι ο «γαμπρός», ως να μην υπήρξαν ποτέ Ρώσοι και Σαουδάραβες πελάτες με τα ιδιωτικά αεροπλάνα και πώληση διαβατηρίων…

Το πόσο κέρδισε η Τουρκία, το θέτει ο Max Hoffman (National Security and International Center) σε πρόσφατη συνέντευξή του για τα Ευρωτουρκικά: Ο Ερντογάν θα εμφανιστεί με θετικές κινήσεις στην ΕΕ για να αποτρέψει την επιβολή κυρώσεων που θα πλήξουν την προβληματική τουρκική οικονομία. Αυτό ακριβώς συνέβη, και η Λευκωσία… ανταποκρίθηκε με δύο «δώρα» στην Τουρκία: Η δυναμική για ουσιαστικές κυρώσεις πάγωσε και επιπλέον οι εξωφρενικές και παράνομες τουρκικές απαιτήσεις (σε Κύπρο και Αιγαίο) τίθενται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, καθιστώντας τα μέρος μιας διαφοράς που απαιτεί τον δικό μας συμβιβασμό. Πάλι, καταφέραμε να βγάλουμε μόνοι μας τα μάτια μας…

Παρεμπιπτόντως, τις προάλλες ήταν ημέρα μνήμης για το ναζιστικό ολοκαύτωμα των Εβραίων. Όσοι στιγματίζουν ως συνένοχους εκείνους που τότε σιώπησαν για εκείνην την επίγεια κόλαση, γιατί σήμερα σιωπούν για τα εγκλήματα του ισλαμοφασιστικού καθεστώτος Ερντογάν και επιζητούν τη συνεργασία μαζί του; 

Κώστας Μαυρίδης

Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D) 

Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο

costas.mavrides@europarl.europa.eu

ΑΡΘΡΟ: Αν οι πολίτες αξιολογούσαν τους πολιτικούς ορθολογιστικά

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Στην πολιτική κρινόμαστε ορθολογιστικά για την διορατικότητα και την αποτελεσματικότητά μας. Πρόσφατα, εξηγούσαμε ότι η επαναλαμβανόμενη φράση από Κύπριους και Ελλαδίτες αξιωματούχους ότι  «πρέπει η ΕΕ να  καταλάβει το πρόβλημα» με την Τουρκία,  φανερώνει την απουσία ορθολογισμού. Όσοι πολιτικοί πιστεύουν ότι «πρέπει η ΕΕ να καταλάβει…», σημαίνει ότι δεν έχουν οι ίδιοι καταλάβει το πρόβλημα και την ευθύνη τους. 

Για κάθε κράτος-μέλος της ΕΕ προέχουν τα δικά του συμφέροντα (μικρά ή μεγάλα) και αυτό ισχύει στην σχέση τους με την Τουρκία. Για να ανατραπούν αυτά, απαιτείται ανάλογη πολιτική πίεση/κόστος. Το ζητούμενο είναι κατά πόσον εμείς, των οποίων διακυβεύεται η επιβίωσή μας, έχουμε το σθένος και την ικανότητα για μια τέτοια πολιτική. Κρίνοντας εκ του ως τώρα αποτελέσματος, η αποτυχία είναι παταγώδης.

Αν υπήρχε αξιολόγηση των πολιτικών με τέτοια ορθολογιστικά κριτήρια, προβεβλημένοι κομματικοί αξιωματούχοι θα είχαν αποπεμφθεί από το πολιτικό προσκήνιο ως πεισματικά  ανεπίδεκτοι μαθήσεως, για πράγματα που οι πολίτες αντιλαμβάνονται εδώ και χρόνια. Η περίπτωση ανώτατου κομματικού αξιωματούχου, ο οποίος με τις ευλογίες του Αβ. Νεοφύτου-ΔΗΣΥ, παρέθεσε τον «νέο ρεαλισμό» είναι χαρακτηριστική.

Αναφερόμενος στην τουρκική πλευρά, αντιλήφθηκε σήμερα ότι  θέλουν να πάρουν «το τελευταίο που μας απέμεινε, το μόνο που δεν κατάφεραν να πάρουν με τη δύναμη των όπλων: την κρατική κυριαρχία.» Και σχετικά με τον νεο-οθωμανικό επεκτατισμό, διερωτάται σήμερα: «Με αυτή την Τουρκία θα βρούμε λύση;» Όταν τα ίδια ερωτήματα, τεκμηριωμένα, φορτικά και διορατικά θέταμε τόσοι άλλοι για χρόνια, οι σημερινοί «νεο-ρεαλιστές» χαριεντίζονταν για λύση σε συνεργασία με «αυτή την Τουρκία».

Καθώς η Αθήνα βρίσκεται σε αγωνιώδη αύξηση της αποτρεπτικής της ισχύος με δαπάνες για αμυντικούς εξοπλισμούς από το υστέρημα του ελληνικού λαού, θέτοντας την προάσπιση της ελευθερίας ως υπέρτατο αγαθό, στην Κύπρο ξεκίνησε η επιχείρηση προσέγγισης των νέων τουρκικών αξιώσεων, που βρίσκονται εκτός του  συμφωνημένου πλαισίου διεξαγωγής των συνομιλιών λύσης στο Κυπριακό. Απέναντι λοιπόν στον «νεο-ρεαλισμό»,  υπάρχει η πολιτική του ορθολογισμού, που τόσες φορές εξηγήσαμε. Ενόσω το δυσβάσταχτο ανισοζύγιο συνεχίζεται εις βάρος μας, το αποτέλεσμα είναι προδιαγραμμένο συντριπτικά εις βάρος μας.

Ο ορθολογισμός εξυπακούει συνομιλίες στο συμφωνημένο πλαίσιο για κράτος εντός της ΕΕ, μέγιστη αξιοποίηση των «όπλων» μας στην  ΕΕ, συμμαχία με ανάλογες δυνάμεις στα κατεχόμενα,  ενίσχυση παντοιοτρόπως της Κυπριακής Δημοκρατίας με πρώτιστο την άμυνα, συμμαχία στον άξονα Κύπρος-Ελλάδα με ισχυρά κράτη εντός και εκτός ΕΕ και τόσα άλλα. Απευθύνομαι στους σκεπτόμενους πολίτες κάθε ιδεολογικής απόχρωσης προτρέποντάς τους να αντιληφθούν την δύναμη και την ευθύνη τους.

Σημείωση: Τώρα που οι «νεορεαλιστές» ανακάλυψαν δήθεν τα … δικαιώματα των δανειοληπτών σε σχέση με τις τράπεζες, ξεκαθαρίζουμε ότι πρόκειται για ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ που η ΕΕ επιβάλλει στο κράτος (και στα Δικαστήρια) για προστασία από τις παρανομίες των τραπεζών, κάτι που ουδέποτε εφαρμόστηκε αποτελεσματικά στην Κύπρο.

Κώστας Μαυρίδης

Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)

Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο

costas.mavrides@europarl.europa.eu

ΑΡΘΡΟ: Η μιζέρια του νεορεαλισμού του Χάρη Γεωργιάδη

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Σε ένα άρθρο του, αλλά και σε διάφορες συνεντεύξεις , ο αναπληρωτής πρόεδρος του ΔΗΣΥ κος Χάρης Γεωργιάδης μιλά για «νέο ρεαλισμό». Ισχυρίζεται ότι η ομοσπονδιακή λύση στο Κυπριακό δεν είναι πια ρεαλιστική.  Ο αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ παινεύει τον Γλαύκο Κληρίδη, που είχε το κουράγιο να μιλήσει για την ομοσπονδία αμέσως μετά την εισβολή και κρίνει τη στάση του ρεαλιστική. Επίσης ρεαλιστική για την εποχή της κρίνει και την ομοσπονδιακή λύση στο 2004. Σήμερα, όμως, δηλώνει ότι η ομοσπονδία δεν είναι πια μια ρεαλιστική προοπτική.

Οι αντιδράσεις σε αυτή την άποψη ήταν πολλές. Αρκετοί θεώρησαν πως ανάβει το πράσινο φως για τη μόνιμη διχοτόμηση της χώρας μας.

Όντως οι ιδέες που εξέφρασε ο κος Γεωργιάδης ανοίγουν την πόρτα για τη μόνιμη διχοτόμηση της Κύπρου. Όμως κατά τη γνώμη μου, δεν επιλέγει συνειδητά την διχοτόμηση, αλλά αυτή προκύπτει από την έγνοια του να προστατεύσει την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας και να μην την μοιραστεί με τους Τουρκοκύπριους.

Για να υπερασπίσει τη θέση του παρουσιάζει μια σειρά από επιχειρήματα:

– Η μεγάλη πλειοψηφία των προσφύγων δεν θα γυρίσουν στα σπίτια τους διότι δεν βρίσκονται εν ζωή.

– η Τουρκική πλευρά σκλήρανε πολύ τη θέση της στο εδαφικό και δηλώνει πως δεν θα επιστρέψει τη Μόρφου και την Αμμόχωστο στους νόμιμους κατοίκους τους.

– Η Τουρκική θέση για την πολιτική ισότητα δεν ευνοεί ένα λειτουργικό κράτος.

– Η σημερινή Τουρκία έκανε στροφή υπέρ του ισλαμικού αυταρχισμού, απομακρύνεται από τη Δύση και έχει εγκαταλείψει τις παρακαταθήκες του Ατατούρκ.

Εκ πρώτης όψεως τα επιχειρήματά του ακούγονται λογικά και πειστικά. Όντως, με την πάροδο του χρόνου, η Τουρκική πλευρά σκλήρανε τη θέση της στο εδαφικό, πολλοί πρόσφυγες δεν θα γυρίσουν στα σπίτια τους γιατί δεν είναι εν ζωή, και η Τουρκική Δημοκρατία δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.

Ο κύριος Γεωργιάδης όμως, αγνοεί το γεγονός ότι πολλά από τα δεδομένα είναι ρευστά και αλλάζουν μέσα στο χρόνο. ‘Έπρεπε να ξέρει ότι το δικαίωμα στην περιουσία διατηρείται, και ως καλός φιλελεύθερος έπρεπε να γνωρίζει ότι μακροπρόθεσμα την ιδιοκτησία των περιουσιών  θα την κρίνει η ελεύθερη αγορά.

Η βασική αδυναμία όμως στη σκέψη του, είναι το γεγονός ότι προσεγγίζει την ομοσπονδιακή λύση σαν έμπορος, και την κρίνει βάση του τί θα χάσει ή τί θα κερδίσει. Το ομοσπονδιακό κράτος, όμως, επιχειρεί να δώσει μια απάντηση σε ένα ιστορικό πρόβλημα: τον τερματισμό της εθνοτικής διένεξης, της εισβολής και την διασφάλιση της αιώνιας ειρήνης. Το ομοσπονδιακό κράτος είναι μια πρόταση για μόνιμη ειρήνη στην Κύπρο. Είναι ένα όραμα για το μέλλον που διασφαλίζει την ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων, οι οποίες μοιράζονται την ίδια μικρή γεωγραφία. Το πάρε-δώσε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων είναι δευτερεύουσας σημασίας. Το ζητούμενο είναι η αιώνια ειρήνη.

Γιατί, όμως, ο κύριος Γεωργιάδης διάλεξε αυτή την ιστορική στιγμή για να κάνει τις συγκεκριμένες τοποθετήσεις; Η απάντηση βγαίνει από τα λόγια του. Αντιλαμβάνεται σωστά ότι το στάτους κβο δεν μπορεί να συνεχιστεί. Αν υπήρχε περίπτωση να παραμείνουν τα πράγματα όπως είναι δεν θα είχε κανένα πρόβλημα με την μη λύση. Όμως, όπως λέει και ο ίδιος:

«Η Τουρκία ακολουθεί  μια πορεία αναθεωρητική και συγκρουσιακή, που σημαίνει ότι η μη λύση δεν θα είναι πλέον στατική, αλλά θα εξελίσσεται σε μια κατάσταση επικίνδυνη και απρόβλεπτη. Μπροστά σε αυτό το ζοφερό σκηνικό επιβάλλεται περίσκεψη και προβληματισμός.»

Ο  προβληματισμός και η περίσκεψη του, τον οδηγεί να καλέσει με πάθος «να αποφασίσουμε τί πρέπει οπωσδήποτε να διαφυλάξουμε». Ο ίδιος αποφάσισε τί θα είναι αυτό: η κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θεωρώντας την Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος των ελληνοκυπρίων δεν θέλει να μοιραστεί την εξουσία και την κυριαρχία με τους Τουρκοκύπριους.

Αυτή είναι η ουσία του «νεορεαλισμού» του Χάρη Γεωργιάδη.

Σε αυτό το σημείο θέλω να υπενθυμίσω ότι ένα από τα συστατικά στοιχεία του Κυπριακού ζητήματος είναι η άρνηση της πολιτικής ισότητας μεταξύ των δύο κοινοτήτων και του δικοινοτικού χαρακτήρα του κράτους.  Αυτή ήταν η πολιτική του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στη δεκαετία του 1960, που αγνοούσε την πολιτική ισότητα. Ο Χάρης Γεωργιάδης συχνά επικαλείται και επαινεί τον Γλαύκο Κληρίδη, εν τούτοις οι απόψεις του απέχουν πολύ από αυτές του ιστορικού ηγέτη της Δεξιάς, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά πως η πολιτική αποκλεισμού των Τουρκοκυπρίων από το κράτος ήταν επικίνδυνη και οδήγησε τελικά στον ντε φάκτο διαμοιρασμό του νησιού. Στη σκέψη του κύριου Γεωργιάδη κυριαρχεί μάλλον το πνεύμα του Μακαρίου, παρά ο ρεαλισμός του Γλαύκου Κληρίδη.

Oποιος επιμένει στον αποκλεισμό των Τουρκοκυπρίων οδηγεί στην μονιμοποίηση της διχοτόμησης. Χαρίζει την μισή Κύπρο στην Τουρκία. Ο Γλαύκος Κληρίδης  είπε στο βιβλίο που κάναμε μαζί ότι προτιμούσε να πεθάνει παρά να δει «τα εδάφη της πατρίδας να χαθούν.» Φαίνεται όμως ότι σήμερα κάποιοι φαντασιώνονται μια καλύτερη ζωή στη μισή Κύπρο.

Να γιατί είναι μιζέρια ο νεορεαλισμός του Χάρη Γεωργιάδη. Δεν δίνει καμμιά προοπτική. Με τέτοιες αντιλήψεις χάσαμε το παρελθόν και κινδυνεύουμε να χάσουμε και το μέλλον…

Νιαζί Κιζίλγιουρεκ

Ευρωβουλευτής ΑΚΕΛ

ΑΡΘΡΟ: Η αποτυχία της ΕΕ και η μάταιη προσμονή του εμβολίου

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Οι λαοί της ΕΕ βρίσκονται στο έλεος της καλπάζουσας πανδημίας και παλεύουν για επιβίωση.

Παρά τις διαβεβαιώσεις πως από τα τέλη του 2020 θα εφαρμοζόταν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα εμβολιασμού στα κράτη μέλη,  λόγω των λανθασμένων χειρισμών που έγιναν, είμαστε εγκλωβισμένοι στις συμφωνίες της ΕΕ με τις φαρμακοβιομηχανίες και διάγουμε μια τρομακτική κατάσταση με τις καθυστερήσεις και τις σοβαρές ελλείψεις που παρατηρούνται σε σχέση με την παραγγελία εμβολίων και την πορεία διάθεσης στα κράτη μέλη.

Τρέχει εκ των υστέρων και ασθμαίνουσα η κα. Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν να παραγγείλει επιπλέον παρτίδες εμβολίων…

Δεν σώζεται, όμως, έτσι η παρτίδα. Εδώ μιλάμε για τις ζωές των ανθρώπων που χάνονται…

Η λεγόμενη αλληλεγγύη ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κράτη αποδεικνύεται, για ακόμα μια φορά, έωλο σύνθημα. Τα πλούσια ευρωπαϊκά κράτη παρήγγειλαν και εξασφάλισαν για τον εαυτό τους πληθώρα εμβολίων εκτός του πλαισίου που καθόρισε η Ε.Ε. Ούτε και στο θάνατο είμαστε ίσοι, τελικά;

Η δημόσια υγεία  και η ίδια η ζωή, πρέπει, επιτέλους, να τεθούν  πάνω από τα ιδιωτικά συμφέροντα και κέρδη, γι’ αυτό απευθυνθήκαμε στην Κομισιόν, με τη διαδικασία του κατεπείγοντας, ζητώντας να ληφθούν άμεσα μέτρα. Συγκεκριμένα θέσαμε ενώπιον της Κομισιόν την τραγική κατάσταση που επικρατεί στην Κύπρο. Η χώρα μας θα έπρεπε να παραλάβει μέχρι τον Μάρτιο του 2021 επαρκείς ποσότητες για τον εμβολιασμό 200 χιλ. ατόμων. Ωστόσο, με τα σημερινά δεδομένα, οι ποσότητες που θα παραληφθούν το επόμενο διάστημα δεν επαρκούν ούτε για τον εμβολιασμό του ιατρικού προσωπικού και των ευπαθών ομάδων ( ήδη  εξαγγέλθηκε εμβολιασμός του κυπριακού πληθυσμού κατά 50% ως το …καλοκαίρι. Πολύ αργά…).

Εάν δεν ληφθούν, άμεσα, δραστικά μέτρα από την ΕΕ και τα κράτη μέλη, η ανοσία της αγέλης έναντι του κορωνοϊού (η οποία επιτυγχάνεται με τον εμβολιασμό του 60-70% του πληθυσμού), θα καθυστερήσει πολύ, με τίμημα την απώλεια ανθρώπινων ζωών και με καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνία.

Απευθυνθήκαμε, λοιπόν, στην Κομισιόν, ζητώντας να μας δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις στα πιο κάτω ερωτήματα που ταλανίζουν τους λαούς της ΕΕ.

–  Δεδομένων των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε, προγραμματίζεται μελέτη και προετοιμασία εναλλακτικών σχεδίων, ώστε να προχωρήσουν ικανοποιητικά οι εμβολιασμοί;

– Ποια μέτρα προτίθεται να λάβει η ΕΕ, έστω και την υστάτη, ώστε να εξασφαλίσει επαρκείς ποσότητες εμβολίων, διασφαλίζοντας ισότιμη πρόσβαση στο εμβόλιο, ως δημόσιο αγαθό, ελεύθερα προσβάσιμο σε όλους;

– Γιατί δεν γίνεται πράξη η διακηρυγμένη αρχή της ΕΕ για πλήρη διαφάνεια, με τη δημοσίευση όλων των συμβάσεων και των συμφωνιών που έχουν συναφθεί μεταξύ της ΕΕ και των κρατών μελών με φαρμακευτικές εταιρείες για την παρασκευή και αγορά εμβολίων για τον COVID-19;

– Γιατί δεν έχει υπάρξει, ακόμη, πλήρης ενημέρωση σχετικά με το πώς έχουν αξιοποιηθεί οι προκαταβολές που δόθηκαν, μέχρι σήμερα, από τα δημόσια ταμεία στις φαρμακευτικές για την ανάπτυξη και παραγωγή του εμβολίου;

– Γιατί αποφασίστηκε να συμπεριληφθεί στις συμφωνίες προαγοράς ρήτρα, η οποία προβλέπει πως τα κράτη μέλη θα αποζημιώνουν τον παρασκευαστή (φαρμακοβιομηχανία) για ενδεχόμενες ευθύνες που θα προκύψουν σε σχέση με τα εμβόλια κατά του COVID-19; Αυτό, επί της ουσίας, ισοδυναμεί με απαλλαγή των φαρμακοβιομηχανιών από τις ευθύνες τους.

Για ακόμη μια φορά το διευθυντήριο των Βρυξελλών αποδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων. Για ακόμη μια φορά οι λαοί πληρώνουν το τίμημα…Ας αναλάβουν τα κράτη την ευθύνη που τους αναλογεί έναντι των λαών τους.

Η κυπριακή Kυβέρνηση οφείλει να δράσει αποφασιστικά, μακριά από αγκυλώσεις και επίκληση του γραφειοκρατισμού των Βρυξελλών.

Γιώργος Γεωργίου

Ευρωβουλευτής ΑΚΕΛ

Ομάδα της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο – GUE/NGL

Νιαζί Κιζίλγιουρεκ στην Efimerida-Cy: «Τεραστίας σημασίας η εμπλοκή των πολιτών στη διαμόρφωση της πολιτικής»

Συνέχεια στις μεγάλες συνεντεύξεις που εγκαινιάζουν την Efimerida-Cy σήμερα Πέμπτη.

Διαβάστε επίσης: ΑΝΝΑ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΤΑ «ΘΕΛΩ» ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΕΒΑΣΤΑ»

 ΑΝΤΡΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΜΥΑΛΑ»

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΗΜΟΥΝ, ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Ο ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΔΕΚ»

ΜΑΡΙΝΟΣ ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ»

ΑΔΑΜΟΣ ΑΔΑΜΟΥ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΩΡΑ Ν’ ΑΝΑΜΕΤΡΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΑ»

 ΔΡ. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣ. ΚΑΛΑΪΤΖΑΚΗ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΑΛΛΑΓΕΣ»

ΝΙΚΟΣ ΤΟΡΝΑΡΙΤΗΣ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ»

ΔΡ. ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ»

Η ΠΟΕΔ ΣΤΗΝ EFIMERIDA-CY: «ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΟΥΝ-ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΔΙΑΛΟΓΟ»

Σε μια ενδιαφέρουσα και ανθρώπινη συζήτηση προέβηκε αυτή την εβδομάδα για λογαριασμό της νέας μας ειδησεογραφικής ιστοσελίδας ο Ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ, Νιαζί Κιζίλγιουρεκ.

Εν μέσω κρίσεως covid-19 και έπειτα από ένα και πλέον χρόνο θητείας στα βουλευτικά έδρανα της Ε.Ε, ο κ. Κιζίλγιουρεκ μιλά για την παρούσα κατάσταση στην πολιτική, την ιδεολογία του, τη σχέση του με τη κοινωνία και το πως είναι να πολιτεύεται ένας τ/κ με ένα ε/κ κόμμα με άλυτο το κυπριακό. Την εμπειρία του στο Ευρωκοινοβούλιο, την πανδημία, αλλά και το τι τον έχει πληγώσει και τι τον έχει δικαιώσει.

Eπίσης, ένας από τους πρώτους πολιτικούς που ανταποκρίθηκαν θετικά στην πρόσκλησή μας και επικροτούν την άμεση και σφαιρική ενημέρωση.

Προηγήθηκαν και θα ακολουθήσουν και άλλες από όλους τους χώρους.

Αναλυτικά όσα ανέφερε στην Efimerida-Cy:

Kαλωσορίσατε στο βήμα αυτό κ. Κιζίλγιουρεκ. Είστε ο δεύτερος από το ΑΚΕΛ που φιλοξενούμε στο δικό μας ξεκίνημα. Προηγήθηκε μόλις ο κ. Άντρος Κυπριανού (αν εξαιρέσουμε τον κ. Αδάμου που πλέον είναι Πρόεδρος της Βουλής). Πως αισθάνεστε για αυτό;

«Σας χαιρετώ, και χαίρομαι που είμαι μαζί σας. Εύχομαι κάθε επιτυχία και ουσιαστικές συνομιλίες στον κύκλο των μεγάλων συνεντεύξεων που εγκαινιάζει η εφημερίδα σας».

Πώς σας βρήκε η κρίση covid-19 και πως το αντιμετωπίσατε; Η ζωή έγινε πιο δύσκολη;

«Η κρίση που προκάλεσε ο covid-19 ως πανδημία έχει επηρεάσει κάθε γωνιά του κόσμου. Σίγουρα η ζωή ολονών μας έχει γίνει πιο δύσκολη. Ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι που έχασαν τη δουλειά και το μεροκάματο τους, βρίσκονται σε ακόμα πιο δύσκολες συγκυρίες. Όμως και ευρύτερα οι οικονομίες και οι κοινωνίες ταράχτηκαν από κάθε άποψη.

Ιδιαίτερα στην αρχή της πανδημίας είδαμε μια εσωστρέφεια των κρατών, και έλλειψη αλληλεγγύης. Στην ΕΕ έκλεισαν για πρώτη φορά τα σύνορα των Κρατών-Μελών. Στη χώρα μας έκλεισαν τα οδοφράγματα….Για παράδειγμα, για μήνες δεν μπορούσα να επισκεφτώ τον πατέρα μου, που ζεί στο Αργάκι της Μόρφου.

Ευτυχώς η ΕΕ πήρε τολμηρές αποφάσεις, ιδρύοντας το ταμείο Ανάκαμψης για στήριξη των Κρατών-Μελών που είχαν σοβαρές οικονομικές απώλειες.

Φυσικό ήταν να επηρεαστεί και η δουλειά μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο έμεινε κλειστό για μήνες. Βεβαίως τελικά βρέθηκε τρόπος να υπερβληθούν αυτές οι δυσκολίες με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Κάτι που σίγουρα θα επηρεάσει τον κόσμο της εργασίας και στο μέλλον».

Έχετε πολιτικά πρότυπα; Ανήκουν στην ιστορία της Κύπρου ή άλλης χώρας; Γιατί;

«Ακολουθώ την φιλοσοφική γραμμή του μεγάλου Γερμανού φιλόσοφου Χέγκελ, και πιστεύω ότι η ανθρωπότητα όταν προχωρά μπροστά, προχωρά λόγω της συσσωρευμένης εμπειρίας και γνώσης την οποία αποκομίζει. Σίγουρα είμαι μέρος της πορείας της ανθρωπότητας και μαθαίνω από αυτή την πορεία.

Μέσα σε αυτή την παγκόσμια διαδικασία, υπάρχουν βεβαίως και συγκεκριμένα πρόσωπα που με τις δράσεις και τη σοφία τους φέρνουν την ανθρωπότητα ένα βήμα πιο μπροστά. Για να δώσω ένα μόνο παράδειγμα, ας αναφερθώ στον Νέλσον Μαντέλα».

Θυμάμαι το 2013 κατά την περίοδο των προεδρικών στην ε/κ πλευρά ότι τα είχαν και οι δύο «μεγάλοι» με τον Γιώργο Λιλλήκα. Ακούσαμε και εγώ προσωπικά είχα υιοθετήσει υποστηρίζοντας τον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ως στέλεχος κομματικής νεολαίας τότε τους χαρακτηρισμούς περί «χαμαιλέοντα», «ανεμόμυλου», «ερμαφρόδιτου» κτλ.

Τα λέω αυτά γιατί σήμερα έχω μπροστά μου τον κ. Νιαζί (και σας ευχαριστώ για τον ενικό) ο οποίος συμπορεύτηκε με την πολιτική Γιώργου Βασιλείου, όπως και του Γλαύκου Κληρίδη και του Νίκου Αναστασιάδη, ακολούθως είχε πολύ καλές σχέσεις με τον σημερινό Πρόεδρο, ενώ έγραψε και το βιβλίο για τον Κληρίδη. Στη συνέχεια εκλέγηκε στο ευρωκοινοβούλιο με το κόμμα που κατηγορήθηκε και ακόμα κατηγορείται ότι δεν πίστεψε ποτέ στην Ε.Ε. στις αρχές της και σε όλο αυτό που οι διακυβέρνησεις τους οραματίστηκαν.

Είναι, λοιπόν, ο κ. Νιαζί ένας τέτοιος τύπος που αλλάζει εύκολα στρατόπεδα;

«Ας διευκρινίσουμε μερικά πράγματα, γιατί νομίζω η ερώτηση σας πιθανόν να βασίζεται σε λανθασμένες πληροφορίες. Ιδεολογικά υπήρξα πάντα αριστερός. Δηλαδή ποτέ δεν δέχτηκα την ανισότητα ως «φυσικό νόμο», αλλά ως αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης. Ταυτόχρονα είμαι και φεντεραλιστής που πιστεύει σε μια ομοσπονδιακή Κύπρο.

Δεν συμπορεύτηκα με την πολιτική Γλαύκου Κληρίδη και Νίκου Αναστασιάδη. Όμως ταυτόχρονα ποτέ δεν αντιλήφθηκα την ομοσπονδιακή Κύπρο ως καθαρά αριστερή υπόθεση. Για να φτάσουμε, αν θα φτάσουμε, στην ομοσπονδιακή Κύπρο, επιβάλλεται μια ευρεία συνεργασία όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που πιστεύουν στην ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων κάτω από μια ομοσπονδιακή στέγη.

Με τον Γλαύκο Κληρίδη είχα μια ιδιαίτερη σχέση διότι συνεργαστήκαμε σε πνευματικό επίπεδο και παρήγαμε ένα βιβλίο μαζί, που κατά τη γνώμη μου αξίζει να διαβαστεί από κάθε Κύπριο. Ως άνθρωπος του πνεύματος και λιγότερο πολιτικός, συνεργάστηκα και με τον πρόεδρο Γιώργο Βασιλείου και παρήγαμε μαζί ένα βιβλίο, ενώ ως εκδότης εξέδωσα το βιβλίο του Δημήτρη Χριστόφια στην τουρκική γλώσσα.

Ως προς τον Νίκο Αναστασιάδη θέλω να σας πω ότι ανταποκρίθηκα στο κάλεσμά του όταν σύστησε το γεωπολιτικό συμβούλιο και με κάλεσε να είμαι μέλος του συμβουλίου. Του απάντησα θετικά λέγοντας του «Πρόεδρε, όσο καιρό αγωνίζεστε για την ομοσπονδιακή Κύπρο, θα είμαι δίπλα σας…».

Η συνεργασία μου με το ΑΚΕΛ στις ευρωεκλογές του 2019 είναι κατά τη γνώμη μου ιστορικής σημασίας, γιατί με την τολμηρή απόφαση που πήρε το ΑΚΕΛ να στηρίξει ένα Τουρκοκύπριο, έφερε τη συνεργασία μεταξύ των δύο κοινοτήτων σε άλλο επίπεδο. Επέτρεψε την κοινή πολιτική ζύμωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η προεκλογική εκστρατεία που κάναμε μαζί με το ΑΚΕΛ ήταν δίγλωσση και δικοινοτική. Στην ουσία ήταν μια πράξη ομοσπονδιακή. Η συνεργασία μας κτίστηκε πάνω σε αυτή τη βάση, και συνεχίζεται απρόσκοπτα».

Μιας και πήγαμε στο προσωπικό, δεν θεωρείτε ότι είναι εκπληκτικό το ότι οικογένειες με δεξιό υπόβαθρο στην Κύπρο, με ρίζες από την ΕΟΚΑ και την παραδοσιακή δεξιά, στην πορεία δεν είχαν παρουσιάσει κανένα πρόβλημα συμβίωσης με τ/κ οικογένειες;

Δεν μιλώ για τον ίδιο τον Κληρίδη ο οποίος κατάφερε και εξελίχτηκε από ηγέτης της δεξιάς σε ένα από τους καλύτερους προσωπικούς φίλους του Ντενκτάς, μιλώ και για αρκετούς άλλους που κυρίως μετά το 2003 και το άνοιγμα των οδοφραγμάτων επέδειξαν μεγάλη ωριμότητα, υπευθυνότητα και βούληση για λύση και επανένωση.

Πώς το σχολιάζετε αυτό;

«Είναι γεγονός ότι ιστορικά οι σχέσεις της ελληνοκυπριακής Δεξιάς με τους Τουρκοκύπριους, υπήρξαν διαφορετικές από τις σχέσεις του ΑΚΕΛ με τους Τουρκοκύπριους. Στο αριστερό μέτωπο, η συνεργασία μεταξύ των δύο κοινοτήτων και οι φιλικές σχέσεις υπήρχαν ανέκαθεν. Χιλιάδες Τουρκοκύπριοι ήταν μέλη της ΠΕΟ, είχαμε κοινούς κοινωνικούς αγώνες και απεργίες. Εμπειρίες που δεν συναντάμε στο μέτωπο της Δεξιάς.

Η Δεξιά ως φορέας του ελληνικού εθνικισμού στην Κύπρου (περιλαμβάνω και τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο σε αυτό) αγωνίστηκε για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η ύπαρξη των Τουρκοκυπρίων στο νησί δεν μετρούσε πολύ για την Δεξιά. Από την άλλη είναι γεγονός ότι η Δεξιά γενικά δεν είχε μίσος κατά των Τουρκοκυπρίων. Για παράδειγμα, οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ δεν στόχευαν Τουρκοκύπριους- τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που η ΤΜΤ ξεκίνησε επιθέσεις κατά
Ελληνοκυπρίων.

Με την κατάρρευση του οράματος της ένωσης, η Δεξιά υπό την καθοδήγηση του Γλαύκου Κληρίδη, ο οποίος ποτέ δεν έτρεφε αρνητικά συναισθήματα απέναντι στους Τουρκοκύπριους, άρχισε να αντιλαμβάνεται τη σημασία των καλών σχέσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Για παράδειγμα είδαμε για πρώτη φορά την ίδρυση Επιτροπής Επαναπροσέγγισης στον ΔΗΣΥ. Παρόλα αυτά, δεν μπορούμε να πούμε ότι η Δεξιά είναι απαλλαγμένη από τον εθνικισμό ή ότι όλοι υιοθετούν τις φιλελεύθερες απόψεις του Γλαύκου Κληρίδη.

Διαπιστώνω ένα ιδεολογικό διχασμό στην ελληνοκυπριακή Δεξιά. Από τη μια αναγνωρίζει τη σημασία της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, από την άλλη όμως, η ιστορική ιδεολογική της κουλτούρα είναι ριζωμένη στον ελληνικό εθνικισμό. Χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμα για να καλλιεργηθεί στο χώρο της Δεξιάς μια ουσιαστική επαναπροσέγγιση και κουλτούρα ειρήνης».

Ναι αντιλαμβάνομαι. Το ΑΚΕΛ πάντως ακόμα και μετά την πτώση των μεγάλων ιδεολογικών τειχών, ακόμη και όταν ο ηγέτης του ΔΗΣΥ τόλμησε να μιλήσει πιο ξεκάθαρα και ανοικτά για το μέλλον των ε/κ και των τ/κ την περίοδο του δημοψηφίσματος του 2004, συνέχισε να βλέπει προβλήματα στις σχέσεις των δύο κοινοτήτων.

Πόσο σοβαρή και υπεύθυνη στάση ήταν αυτή;

«Καταρχήν να τονίσω ότι όσοι βιάστηκαν να μιλήσουν για το τέλος των ιδεολογιών μετά τη πτώση του τείχους του Βερολίνου (π.χ Φουκουγιάμα) έπεσαν έξω. Οι ιδεολογίες είναι συστήματα αξιών, αρχών και αντιλήψεων που νοηματοδοτούν την πολιτική δράση και θα μείνουν για πάντα συστατικό μέρος της ανθρώπινης κοινωνίας.

Όπως είναι γνωστό, στα δημοψηφίσματα του 2004 εγώ και το ΑΚΕΛ βρεθήκαμε σε διαφορετικά μέτωπα. Έχετε δίκαιο ότι η τότε ηγεσία του ΔΗΣΥ μιλούσε για το μέλλον των Ε/Κ και των Τ/Κ. Δυστυχώς αυτή της η στάση δεν συνεχίστηκε. Ιδιαίτερα μάλιστα μετά το Κρανς Μοντανά, ακούμε συχνά τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να παρουσιάζει την Τουρκοκυπριακή κοινότητα «ως προέκταση της Τουρκίας στην Κύπρο», αντί μια κυπριακή κοινότητα.

Αν η στάση του ΑΚΕΛ το 2004 ήταν λάθος (που κατά τη γνώμη μου ήταν), η στάση του Νίκου Αναστασιάδη τα τελευταία χρόνια στο Κυπριακό, αν συνεχίσει έτσι, κάποια μέρα θα κατατάσσεται σε ένα ακόμα ιστορικό λάθος».

Σαφώς και με την εξέλιξη των κοινωνιών και την παγκοσμοπιοίηση οι εθνοτικές και άλλες διαφορές έχουν παραμελιστεί και περιθωριοποιηθεί για όλα τα κράτη και έθνη. Μήπως όμως ήρθε η ώρα και το ίδιο το κομματικό σύστημα να αναθεωρήσει τον τρόπο που λειτουργεί;

Eίναι δυνατόν ακόμα η κοινωνία να διαχωρίζεται στη βάση διαχωρισμών της προηγούμενης γενιάς;

«Δυστυχώς στην εποχή που ζούμε, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, από την μια μειώνει το ρόλο των εθνών-κρατών και κατ’ επέκταση του εθνικισμού, από την άλλη όμως λόγω των ανισοτήτων που προκαλεί, συμβάλλει στην άνοδο της ακροδεξιάς, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας. Δυστυχώς ενδυναμώνονται και εθνοτικές διαφορές σε αρκετά μέρη του κόσμου.

Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια περίπλοκη εποχή, με ταυτόχρονες αντιφατικές τάσεις. Τα πολιτικά κόμματα οφείλουν να βρουν τρόπους και μέσα για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις αυτής της περίπλοκης πραγματικότητας. Η εμπλοκή των πολιτών στη διαμόρφωση της πολιτικής έχει τεράστια σημασία.

Αλλιώς η πολιτική θα μείνει υπόθεση κάποιων ελίτ, αποξενώνοντας τους πολίτες. Ευτυχώς στις μέρες μας, η ανάπτυξη της τεχνολογίας (μεταξύ άλλων) μπορεί να βοηθήσει στη συμμετοχή όλων των γενεών στη δημοκρατική διαδικασία».

Η κοινωνία των πολιτών πάντως έχει απαλλαγεί από ταμπέλλες «δεξιός», «αριστερός», «πράσινος», «ανεξάρτητος» κτλ. Θεωρεί ότι το υπάρχον σύστημα εξυπηρετεί μόνο όσους συμμετέχουν σε αυτό και δεν διαχωρίζει ιδεολογίες στις σχέσεις του με τον πολίτη.

Εσείς αφουγκράζεστε τα μηνύματά της;

 «Όπως τόνισα και πιο πάνω, οι ιδεολογίες και κατ’ επέκταση οι ιδεολογικές διαφορές θα είναι πάντα παρούσες. Αυτό που βλέπω ως πρόβλημα στην κοινωνία μας είναι το πελατειακό σύστημα με την ευρύτερη έννοια. Οι πολίτες δυστυχώς συχνά συμπεριφέρονται σαν «πελάτες» και πολιτικά σχήματα λειτουργούν με ένα τρόπου που ενδυναμώνουν την υπόσταση του «πελάτη» παρά την υπόσταση του «πολίτη».

Οι πολίτες σε μια ανεπτυγμένη κοινωνία των πολιτών ασκούν πίεση πάνω στο πολιτικό σύστημα, και δεν αναζητούν ενσωμάτωση τους σε αυτό ως «πελάτες». Ελπίζω να δούμε σημαντική πρόοδο στη χώρα μας και προς αυτή την κατεύθυνση. Δηλαδή οι πολίτες να καταφέρουν πραγματικά να ελέγξουν το πολιτικό σύστημα».

Έχετε φίλους και από άλλα κόμματα; Όχι απλά ψηφοφόρους, εννοούμε φίλους και ανθρώπους που συζητούν μαζί σας και σας κατανοούν. Ποια η σχέση σας με τον κόσμο κομμάτων και πώς σας αντιμετωπίζουν πλέον στις δύο κοινότητες;

«Έχω φίλους και γνωστούς από διάφορους πολιτικούς χώρους, και κατά καιρούς συζητάμε για διάφορα θέματα. Για μένα ο διάλογος είναι μέρος της δημοκρατικής κουλτούρας. Σημασία έχει που συζητάμε, ανεξάρτητα αν συμφωνούμε ή όχι.

Έχω στενή επαφή και με τις δύο κοινότητες. Όπως έλεγα και στην προεκλογική μου εκστρατεία, είμαι «δικοινοτικός». Ανήκω ταυτόχρονα και στις δύο κοινότητες. Υιοθετώ τις χαρές και τους προβληματισμούς και των δύο κοινοτήτων, όμως το γεγονός ότι οι δύο αυτές κοινότητες βρίσκονται σε ανταγωνισμό κάνει τη ζωή μου δύσκολη.

Είμαι όμως ευτυχής που κατάφερα να απαλλαγώ από τον εθνικισμό και να αγκαλιάσω όλους του πολίτες της χώρας μου».

Η αποστροφή της κοινωνίας προς τα κόμματα και τους θεσμούς σας έχει προβληματίσει; Εννοώ πραγματικά, έχετε κάνει απολογισμό; Πως θα ξανακερδίσει την κοινωνία το υπάρχον πολιτικό και κομματικό σύστημα;

«Αυτή η αποστροφή φαίνεται να είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Είναι γεγονός ότι πολλοί πολίτες αποφεύγουν την εμπλοκή στην πολιτική ζωή. Στην αρχαία Ελλάδα, όποιος δεν ενδιαφερόταν για τα δημόσια πράγματα, θεωρείτω «ιδιώτης», η λέξη από την οποία προέρχεται και η λέξη «idiot» σε διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες.

Ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό. Όταν μένει μακριά από την πολιτική διαδικασία, σταματά και η εξέλιξή του. Πολιτεία, πολιτική και πολίτης πάνε μαζί. Από την άλλη είναι γεγονός ότι υπάρχει μια κόπωση στους πολίτες, που βιώνουν σε καθημερινή βάση ότι η πολιτική δεν λύνει τα προβλήματά τους, και συχνά γίνεται επάγγελμα κάποιων που δεν έχουν άλλη επαγγελματική διέξοδο. Η κοινωνία ως κοινότητα των πολιτών  και όχι των «ιδιωτών» μπορεί να κερδίσει το πολιτικό σύστημα, και όχι το ανάποδο».

Μετά στο σκάνδαλο με τα διαβατήρια και τη νέα εκλογή προέδρου στην κυπριακή βουλή, τι κλίμα υπάρχει στην Eυρωβουλή; Πώς είναι οι σχέσεις μεταξύ σας ως Ευρωβουλευτές; Σας πλήγωσε προσωπικά ο διασυρμός της Κύπρου διεθνώς;

«Δυστυχώς βιώνουμε το αρνητικό κλίμα που υπάρχει μετά το διασυρμό της Κύπρου. Βεβαίως με πληγώνει και προσωπικά. Στο ευρωκοινοβούλιο, την μέρα που συζητήθηκε το θέμα αυτό, ναι, να σας πω πως ένοιωθα ντροπή.

Ως προς τις μεταξύ μας σχέσεις ως ευρωβουλευτές, πρώτα θέλω να διευκρινίσω κάτι: Δεν ήρθαμε στο ευρωκοινοβούλιο ως «εθνική Κύπρου». Ανήκουμε σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και έχουμε να υπηρετήσουμε όλους τους πολίτες της ΕΕ και όχι μόνο της Κύπρου.

Από κει και πέρα, εκεί που μπορούμε να συνεργαστούμε σε θέματα της Κύπρου που συμφωνούμε όλοι, αναπτύσσουμε κοινή δράση (παράδειγμα το Βαρώσι). Ενώ σε προσωπικό επίπεδο, διατηρούμε μια φιλική και ευγενική σχέση».

Δεν γίνεται να κλείσει η συνέντευξη χωρίς αναφορά στο ακαδημαϊκό κομμάτι. Θα τολμήσω να ρωτήσω κάτι που με προβλημάτιζε από τον καιρό που ήμουν μαθητής. Βλέπετε εντόπιζα αρκετές παραφωνίες. Δεν γίνεται κάποιος να θέλει να λέγεται «αριστερός» ή «κομμουνιστής» και να διδάσκει ή να στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό ή αμερικάνικο σχολείο. Ούτε βεβαίως κάποιος να παίρνει τα ερεθίσματα πολυπρισματικής και πολυπολιτισμικής παιδείας και να εμμένει σε «καλουποποιημένες» ή «συντηρικές» αντιλήψεις.

Τι είδους ευρωπαϊκή και ανοικτή παιδεία έχει αποκτήσει; Δεν συμφωνείτε;

«Δυστυχώς το εκπαιδευτικό σύστημα στην Κύπρο δεν καλλιεργεί πολίτες με κριτική σκέψη. Δεν έχει καμία σχέση το να είσαι αριστερός ή δεξιός με το σε ποια σχολεία πάνε τα παιδιά σου ή σε ποιο πανεπιστήμιο διδάσκεις. Περισσότερη σημασία, θα έλεγα, έχει (ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές πεποιθήσεις) να είσαι ανοικτός στο διάλογο και να σέβεσαι τη διαφορετικότητα».

Τέλος, τι μήνυμα θέλετε να στείλετε σε όσους μας διαβάζουν, εξ αφορμής της πρώτης σας παρουσίας στην Efimerida-Cy;

«Ζούμε σε δύσκολες εποχές. Η χώρα μας βρίσκεται υπό σοβαρή απειλή της μόνιμης διχοτόμησης και η ΕΕ βρίσκεται σε θεσμική κρίση. Γενικά η εποχή στην οποία ζούμε δεν χαρακτηρίζεται από πρόοδο, αλλά από οπισθοδρόμηση.

Κρίνω ότι είναι εποχή του αναστοχασμού και πρέπει να ξανασκεφτούμε πολλά πράγματα που παίρνουμε ως δεδομένα. Οι αρχαίοι Έλληνες μας δίδαξαν σημαντικά πράγματα που πρέπει να σκεφτόμαστε: Το πρώτο είναι μακριά από φανατισμό και «παν μέτρο άριστο» και δεύτερο, η «κρίσις» σημαίνει τολμηρή απόφαση. Άρα είναι εποχή των μεγάλων αποφάσεων.

Ξανά σας ευχαριστώ για την πρόσκληση και εύχομαι τα καλύτερα στην Efimerida-Cy και σε εσάς προσωπικά. Πιστεύω στην ποιοτική δημοσιογραφία και στην ελεύθερη προσέγγιση του Τύπου και χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω πέραν από τα συνηθισμένα όρια. Χαρά μου να μιλώ με τη νέα γενιά».

Τάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy

***Φώτος από αρχείο και πολιτικό γραφείο Δρ. Νιαζί Κιζίλγιουρεκ.

ΑΡΘΡΟ: Μύθοι και πραγματικότητες γύρω από την «Επιτροπή» αποζημιώσεων

***Η Efimerida-Cy φιλοξενεί αρθρογραφία, απόψεις και τοποθετήσεις από όλους τους χώρους και το όλο φάσμα του κοινωνικού γίνεσθαι της Κύπρου***.

Από την επομένη της απόφασης του ΕΔΑΔ να αναγνωρίσει την «Επιτροπή» αποζημιώσεων το 2010, ξεκίνησε ένα όργιο παραπληροφόρησης, με πρωτοστάτες έκτοτε τους «συνήθεις ύποπτους» και με διάφορα κίνητρα π.χ. χρηματικά, πολιτικά, μέχρι και… μανία αντεκδίκησης, που ο λαός απέρριψε το σχέδιο υποδούλωσής του, το 2004.

Επειδή μαζί με τον Ερντογάν, που καλεί τους Ελληνοκύπριους να καταφύγουν στην «Επιτροπή» του,  επανεμφανίστηκαν τώρα και αυτοί οι «συνήθεις ύποπτοι»,  παραθέτουμε δείγμα των μύθων που καλλιεργούν:   

Μύθος 1ος:

Εξαρχής, από το 2010, επέμεναν ότι το δικαίωμα ανάκτησης της ιδιοκτησίας θα διαγραφεί, εάν ο Ελληνοκύπριος (Ε/κ) ιδιοκτήτης δεν καταφύγει στην «Επιτροπή» μέχρι τις 21 Δεκ. 2011, που έληγε η θητεία της «Επιτροπής». Έτσι εγκλώβισαν πολλούς που πίστεψαν…

Στην πραγματικότητα, το ΕΔΑΔ αναφέρει (παρ. 128) ότι ο ιδιοκτήτης ΔΕΝ έχει υποχρέωση να πάει στην «Επιτροπή» για να διασφαλίσει το δικαίωμα ιδιοκτησίας του. Πάντως, είμαστε στο 2020 και δεν υπήρξε διαγραφή!

Μύθος 2ος:

Η «Επιτροπή» προνοεί όπως ο Ε/κ ιδιοκτήτης αντιπροσωπεύεται από δικηγόρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στην πραγματικότητα, η «Επιτροπή» δεν αναγνωρίζει καν νομικό ρόλο σε Ε/κ δικηγόρο. Αναγνωρίζει παράνομους δικηγόρους εγγεγραμμένους στο κατοχικό καθεστώς. 

Μύθος 3ος:  

Η «Επιτροπή» ικανοποιεί την επιθυμία του αιτητή για αγορά της περιουσίας,  αντικατάσταση ή αποκατάσταση, είτε πληρωμή αποζημίωσης για απώλεια χρήσης και ο αιτητής παραμένει ιδιοκτήτης.

Στην πραγματικότητα, οι περιπτώσεις που τέθηκαν ενώπιον της «Επιτροπής» είναι πολύ περισσότερες από τις μερικές που αυτή επέλεξε να διευθετήσει, κατά κανόνα με ένα ποσό γύρω στο 10-20% της τρέχουσας αξίας της περιουσίας (με διάφορες αποκοπές του ψευδοκράτους, χρεώσεις και προμήθειες από τον Ε/κ δικηγόρο και συνεργάτες του στα κατεχόμενα), ενώ η ιδιοκτησία μεταβιβάζεται στην Τουρκία.

Μύθος 4ος: 

Ο Ε/κ ιδιοκτήτης μπορεί απλά να απορρίψει την πρόταση της «Επιτροπής» και να συνεχίσει στο  ΕΔΑΔ, για να διασφαλίσει την περιουσία του.

Στην πραγματικότητα, το ΕΔΑΔ σημειώνει ότι επαφίεται στην Τουρκία (το κράτος-μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης) να αποφασίζει την πλέον σωστή θεραπεία. Επομένως, αφού ο Ε/κ ιδιοκτήτης θα έχει πληρώσει αρκετές χιλιάδες ευρώ στην διαδικασία ενώπιον της «Επιτροπής» και του «Ανωτάτου Δικαστηρίου» του ψευδοκράτους, θα προσδοκεί να καταλήξει στο ΕΔΑΔ, όπου το πιο πιθανόν είναι να αξιολογηθεί επαρκές το ποσό που η «Επιτροπή» πρότεινε, χωρίς να εξετασθεί η υπόθεση από την αρχή, και ο Ε/κ να χάσει οριστικά την περιουσία του. Σε περιπτώσεις Κούρδων κατά της Τουρκίας με παρόμοια Επιτροπή αποζημιώσεων που οι  υποθέσεις τους κατέληξαν στο ΕΔΑΔ, η απόφαση θεραπείας δεν επανεξετάστηκε. 

Παρεμπιπτόντως, γιατί η απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (υπόθεση Αποστολίδη), που έκρινε  τελεσίδικα βάσει του συνόλου του δικαίου της ΕΕ ότι στα κατεχόμενα ισχύει η νομιμότητα του Κυπριακού Κτηματολογίου, «εξαφανίστηκε» από το πολιτικό προσκήνιο; 

Κώστας Μαυρίδης- Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D) – Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο

costas.mavrides@europarl.europa.eu