LEAD-IN: Και του λαού ομάδα;

Τώρα που κόπασαν οι ιαχές, οι κόρνες, οι κροτίδες, τα πυροτεχνήματα, αλλά και οι χιλιάδες αναρτήσεις στα ΜΚΔ σχετικά με ό,τι έγινε σε ΓΣΠ και «Ηλίας Πούλλος» με αφορμή τη φιέστα-τίτλου της Ομόνοιας, μπορούμε να μιλήσουμε επιτέλους σαν άνθρωποι.

Διαβάστε επίσης: LEAD-IN: ΕΟΚΑ ΚΑΙ ΔΙΧΑΣΤΙΚΑ ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ

 LEAD-IN: ΣΤΙΒΟΣ Ή ΟΧΕΤΟΣ;

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ! (ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ)

Η στήλη δεν έχει κανένα πρόβλημα με το ποδόσφαιρο, ούτε με οποιανδήποτε ομάδα ή εταιρεία ποδοσφαίρου. Αντίθετα, επιτρέψτε μας μετά από μια μακρά περίοδο πείρας τόσο ως φίλαθλοι και οπαδοί, αλλά και ως δημοσιογράφοι πρώτης γραμμής του αθλητικού ρεπορτάζ να έχουμε τις απόψεις και τις θέσεις που έχουμε.

Είναι γεγονός ότι η Ομόνοια αξίζει επαίνους για πολλά. Όχι τόσο για την κατάκτηση ενός τίτλου μετά από πολλά χρόνια, αυτό ούτως ή άλλως κάποτε θα γινόταν. Mεγάλη ομάδα είναι, κόσμο έχει, θα ερχόταν η σειρά της αργά η γρήγορα.

Αξίζει επαίνους κυρίως για το ότι έκανε αυτό που δεν τολμούσε ή δυσκολευόταν να τολμήσει ο πολιτικός χώρος στον οποίο για δεκαετίες ανήκε. Να μεταρρυθμιστεί, να εκσυγχρονιστεί, να αλλάξει, να προοδεύσει, να αστικοποιηθεί, να εξευρωπαϊστεί, να εκδυτικοποιηθεί. Το μεγάλο βήμα το πέτυχε η έλευση και εν συνέχεια η πορεία Σταύρου Παπασταύρου, ενός επιχειρηματία με βάση τις ΗΠΑ και με φιλοσοφία εκ διαμέτρου αντίθετη με την λαϊκή βάση του συλλόγου, που αυτός ήταν και ο λόγος που προκλήθηκαν και οι αντιδράσεις που επέφεραν και την αποχώρηση μιας μερίδας του κόσμου της για να ιδρυθεί η Ομόνοια 1948.

Η ιστορία είναι γνωστή. Δεν χρειάζεται εδώ να κάνουμε τους ιστοριολόγους, ούτε τους εγκυκλοπαιδειολόγους. Αυτό που χρειάζεται είναι να υπενθυμίζουμε τις αρχές και τις γραμμές του ορθολογισμού. Διερωτόμαστε, λοιπόν, κατά πόσο είναι ορθολογικό η διοίκηση της Ομόνοιας και τα οργανωμένα σύνολά της να θυμίζουν σε κάθε αγωνιστική και κάθε σαββατοκυρίακο στα ΜΜΕ ότι πρεσβεύουν αρχές «ειρήνης», «ομόνοιας», «συλλογικότητας», «σύμπνοιας», «αρετής» κτλ, όταν στις πιο κρίσιμες στιγμές του τόπου δεν μπορούν να κουμαντάρουν τα νότα τους. Και δεν εξετάζουμε αν πήραν ή όχι άδεια από τις αρχές. Αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

Τι θα γινόταν δηλαδή αν αύριο οι διοικήσεις των Ανόρθωσης και Νέας Σαλαμίνας αποδέχονταν με την έγκριση και της κυβέρνησης πρόταση από την Τουρκία και τις κατοχικές αρχές για να δώσουν άδεια σε χιλιάδες κόσμου τους να επισκεφθούν το ΓΣΕ στην Αμμόχωστο ελεύθερα, χωρίς πρόβλημα και να κάνουν πάρτι για κάποια τους επιτυχία ή με αφορμή μια σημαντική επέτειο ή γιορτή και στο τέλος δημιουργούνταν επεισόδια; Αυτό δεν είναι άλλωστε που ζητά τόσα χρόνια ο κόσμος τους και το τραγουδά στις εξέδρες; Δεν είναι με αυτό τον τρόπο που και εκείνη η εκδήλωση διαμαρτυρίας των μοτοσυκλετιστών του 1996 κατάληξε εκεί που κατάληξε; Δηλαδή «ό,τι πει μια μερίδα του λαού»; Έτσι πάει πλέον; «Ό,τι ζητήσει ένας μικρός όχλος»; Ο υπόλοιπος λαός που πάει;

Αν η Ομόνοια και η διοίκηση της ήθελε πραγματικά να τηρήσει αυτό το νέο ευρωπαϊκό προφίλ που έχει χτίσει από τότε που πέτυχε και την πρόκριση της σε ευρωπαϊκούς ομίλους, αν δηλαδή ήθελε πραγματικά να αποβάλει εκείνη την μιζέρια του «παραρτήματος» συγκεκριμένου κόμματος ή την μιζέρια της λαοφιλέστερης ομάδας που δεν μπορεί για πολλά χρόνια να ικανοποιήσει τους πόθους του κόσμου της και αν ήθελε πραγματικά να ανέβει επίπεδο στις συνειδήσεις φίλων, αντιπάλων και συλλόγων του εξωτερικού, πολύ απλά δεν θα έκανε όπως την υστερική και δεν θα προκαλούσε εν μέσω πανδημίας το λαϊκό αίσθημα. Εκτός αν ο κόσμος που φωνάζει και αντιδρά για το όλο φιάσκο, δεν είναι ο λαός. Εκτός αν δεν είναι η εργατιά που υποφέρει λόγω lockdown, δεν είναι οι άνθρωποι που έκαναν θυσίες και δεν είναι καν της κοινωνικής τάξης του «τριφυλλιού»…

Είναι όμως «και του λαού ομάδα» όπως ακούσαμε 1000 και πλέον φορές να λέγεται στους στίχους του ύμνου της τις τελευταίες ημέρες από όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ή τελικά όχι;

Τάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy

LEAD-IN: ΕΟΚΑ ΚΑΙ ΔΙΧΑΣΤΙΚΆ ΑΦΗΓΉΜΑΤΑ

Κάθε κράτος έχει την ιστορία του και βεβαίως κάθε ιστορία τα δικά της αφηγήματα.

Διαβάστε επίσης: LEAD-IN: ΣΤΙΒΟΣ Ή ΟΧΕΤΟΣ;

LEAD-IN: 365 ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ! (ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ)

Στην Κύπρο οι πολιτικοί επιστήμονες, οι πολιτικοί αναλυτές και οι δημοσιογράφοι εντοπίζουν τα αφηγήματα διαιρετικών τομών από την αρχή της ύπαρξης του οράματος για Ένωση με την Ελλάδα. Πολύ πριν την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ και με διάφορες αποχρώσεις, αναλόγως συμφέροντος κάθε φορά.

Για αυτά τα αφηγήματα και για αυτές τις διαιρετικές τομές αναφέρθηκε σε άρθρο του (στο πλαίσιο μιας ευρύτερης επιστημονικής έρευνας) και ο Ελληνοκύπριος καθηγητής μαθηματικών με έξτρα ειδίκευση στην πολιτική επικοινωνία, Κυριάκος Σ. Κολοβός, ΕΔΩ , όταν τον Ιούλιο του 2014 η λεγόμενη «φιλελεύθερη πτέρυγα» του ΔΗ.ΣΥ επιχειρούσε να κάνει το «μεγάλο βήμα» για την ανάπτυξη κουλτούρας ΔΔΟ στα σχολεία.

Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα με την ΔΔΟ, αντιθέτως όταν παρουσιάστηκε ως η μόνη εφικτή (;) βάση λύσης, την είχα υποστηρίξει σε νεαρότερη ηλικία με αρκετή δόση πάθους (και όχι φανατισμού όπως μου είχε αποδοθεί), σε ένα άλλο πλαίσιο. Το πρόβλημα, ωστόσο, βρίσκεται στο όταν ο τελικός σκοπός αποτελεί κάθε φορά την αιτία για αναζωπύρωση διχαστικών αφηγημάτων και άτοπων συγκρούσεων. Όπως ακριβώς έγινε το 2014 με την ΔΔΟ και όπως ακριβώς γίνεται σήμερα με τους «Ως Δαμέ».

Αντί να δούμε τι ακριβώς πρεσβεύουν και τι ζητούν όσοι διαφωνούν, τελικά καταλήγουν να ταμπελλώνονται, να στοχοποιούνται, να λοιδορούνται. Δεν υπάρχει εξήγηση στο γιατί ένα σοβαρό κράτος μέλος της ΕΕ που έχει καταγράψει πολύ θετικά στοιχεία για τη διαχείρηση της πανδημίας, να φοβάται τις όποιες μειοψηφίες. Όπως ακριβώς φοβόταν η κυβέρνηση ΑΚΕΛ τις ακρότητες των μειοψηφούντων του ΕΛΑΜ και αντί να τις εξαλείψει, κατάφερε να τους εδραιώσει. Τα αποτελέσματα γνωστά. Το ΑΚΕΛ σήμερα από κόμμα εξουσίας με τριμερή κομματική υποστήριξη είναι στην αντιπολίτευση και το ΕΛΑΜ από αντισυστημική συμμορία, συστημικό κοινοβουλευτικό κόμμα απορροφώντας διαρκώς και τις πιο βασικές διαρροές.

Στην προσπάθεια δηλαδή να εφαρμοστούν πολιτικές ή να τιμηθούν πρόσωπα ή να τιμηθεί η ιστορία, πυροβολούνται οι διαφωνούντες και οι διαφορετικές φωνές, με τα αποτελέσματα τις πλείστες φορές να είναι ακριβώς τα αντίθετα και τα πιο ανεπιθύματα. Φωνές μάλιστα που αν τύχουν σωστής διαχείρισης μπορούν να ενταχθούν εύκολα στο δημοκρατικό τόξο. Αυτό δηλαδή ακριβώς που πέτυχε με περισσή πολιτική εξυπνάδα και διορατικότητα ο Γλαύκος Κληρίδης μετά το 1974 στεγάζοντας στο κόμμα του τους πραξικοπηματίες.

Που κολλούν όλα αυτά μαζί; Φυσικά και κολλούν. Σήμερα 1η Απριλίου 2021, όλα αυτά τα διαχρονικά διχαστικά αφηγήματα που γέμισαν τοίχους στα ΜΚΔ και στήλες blog και ΜΜΕ, μας θυμίζουν και τον λόγο που εκείνος ο αγνός αγώνας της ΕΟΚΑ σήμερα πλεόν δεν λάμπει από χρυσόσκονη. Μας θυμίζουν τον λόγο που ουδέποτε μπορούσε να εφαρμοστεί η εθνική συμφιλίωση από όσους εκείνης της γενιάς εξακολουθούν να τα υιοθετούν. Τον λόγο που ατυχώς η κυπριακή κοινωνία στη συνέχεια εναπόθεσε τις ελπίδες της και ψήφιζε κλέφτες και απατεώνες για δεκαετίες. Τον λόγο που η νέα γενιά πλέον δεν συμμερίζεται τις διαιρετικές τομές του παρελθόντος.

Και ευτυχώς που η νέα γενιά πρωτοτυπεί. Όπως ακριβώς πρωτοτυπούσε και η νεολαία της ΕΟΚΑ. Εκεί είναι και η ελπίδα κάθε φορά. Στη νεολαία. Που αντιλαμβάνεται ότι η ιστορία και οι μελλοντικοί στόχοι είναι και τα δύο εκεί για να μαθαίνουν, να εμπνέουν, να οραματίζουν και να ενώνουν όχι για να διχάζουν. Όποιος διαφωνεί με αυτό, ας κάνει μια βόλτα από τις ΗΠΑ και τους ισχυρούς της ΕΕ. Εκεί θα πάρει και την απάντηση στο πως μια αιματηρή ιστορία και ένα διχαστικό παρελθόν, με σωστή διαχείριση τους κατέστησε στη συνέχεια ενωμένους, πολυπολιτισμικούς και παντοδύναμους…

Τάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy

LEAD-IN: Στίβος ή οχετός;

Γράφαμε πριν λίγους μήνες ξανά ΕΔΩ , ΕΔΩ και ΕΔΩ για την κατάπτωση του επιπέδου της πολιτικής και κοινωνικής ζωής που βιώνουμε στην Κύπρο και παραθέταμε μάλιστα προτάσεις και εισηγήσεις προς την βελτίωσή της.

Διαβάστε επίσης: LEAD-IN: 365 ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ

LEAD-IN: ΚΥΠΡΟΣ… LAS VEGAS;

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ! (ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ)

Όχι γιατί τα ξέρουμε όλα, ούτε γιατί είμαστε πιο έξυπνοι από τους μετέχοντες στο σύστημα εξουσίας, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε καλύτερα από αρκετούς τι ζητά η κοινωνία, ποιος είναι ο παλμός της και ποια είναι η κατάσταση την οποία ζει. Οι μετρήσεις και η καθημερινή επαφή με την ευρύτερη κοινωνία και όχι η απομόνωση προς ένα μόνιμο και επιλεγμένο κομματικό κοινό μας δίνει αυτή τη δυνατότητα και ευχέρεια.

Θυμίζει, λοιπόν, η ευρύτερη κοινωνία ότι δεν απέχει επειδή είναι μέτριας μόρφωσης , ούτε επειδή «το καλύτερο επιχείρημα εναντίον της δημοκρατίας είναι μια συζήτηση πέντε λεπτών με το μέσο ψηφοφόρο», όπως έλεγε ο Γουίνστον Τσέρτσιλ ένα αιώνα πριν. Θυμίζει ότι απέχει ακριβώς επειδή τα νέα δεδομένα, η εξέλιξη και ο εκσυγχρονισμός της πολιτικής διεργασίας της επέτρεψε να δημιουργήσει καλύτερη άποψη και να δικαιολογήσει την στάση της απέναντι στις επιλογές που της δίνονται από το σύστημα.

Θα μας πείτε τώρα, «ναι, αυτά έλεγε και ο Μιχάλης Παρασκευά προτού αποφασίσει να ενταχθεί στο ψηφοδέλτιο των Οικολόγων». Μόνο που εμείς δεν είμαστε Παρασκευάδες. Δεν το παίξαμε ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ούτε περάσαμε από το δρόμο των δικηγόρων, για να εκμεταλλευτούμε στη συνέχεια το όποιο βήμα μας δόθηκε για να κυνηγήσουμε κανένα.

Αντιθέτως, δώσαμε βήμα σε όλους τους χώρους και αντιμετωπίσαμε δίκαια και σφαιρικά όλους τους μετέχοντες. Στηρίξαμε την κυβέρνηση στην προσπάθεια αντιμετώπισης της πανδημίας και ασκήσαμε κριτική εκεί και όπου έπρεπε αυτό να γίνει, βοηθώντας προς στο κοινωνικό και συλλογικό καλό.

Κάπως έτσι βρισκόμαστε και σήμερα εδώ. Θυμίζοντας ότι δεν πέρασε παρά μόνο μία δεκαετία από τότε που το σύνθημα «να πεθάνει ο Χριστόφιας» δονούσε την ατμόσφαιρα σε γήπεδα και πλατείες από χιλιάδες κόσμου, αλλά και παραγόντων της δεξιάς, ούτε πολλά χρόνια από το «είμαι η μεγαλύτερη πουτάνα της πολιτικής» που είχε πει ο πρόεδρος Αναστασιάδης στον πρώην Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου σύμφωνα με το βιβλίο του τελευταίου. Δεν πέρασε επίσης ούτε αρκετός καιρός από τις σεξιστικές και ρατσιστικές τοποθετήσεις του Ανδρέα Θεμιστοκλέους που από τον ΔΗΣΥ σήμερα βρίσκεται στο ΕΛΑΜ, ούτε από τις υπόθεσεις Χαραλαμπίδου-Σαλαφώρη, Χαραλαμπίδου-Κωνσταντίνου, Χαραλαμπίδου-Ζαχαρίου, Χαραλαμπίδου-Κυπριανού, ούτε από τα επεισόδια Παπαγιάννη-Κέττηρου εντός βουλής και Γεάδη-Ιωάννου εκτός βουλής. Γενικότερα κάθε άλλο παρά πολιτικό στίβο θύμιζε το όλο σκηνικό τα τελευταία χρόνια.

Ας μην υπενθυμίσουμε τα επεισόδια της Λήδρας από τους υπέρμαχους της όποιας λύσης, ούτε τα επεισόδια έξω από τον ΔΙΑ και τα άλλα στην Λεμεσό, ούτε και τα πρόσφατα αναρχοαριστερής προέλευσης με αντίπαλο την κυβέρνηση και την αστυνομία. Δεν χρειάζεται, αυτά πάντα θα υπάρχουν σε περιόδους κρίσης και κοινωνικής καταπίεσης.

Το θέμα είναι τι προτιμούμε; Στίβο ή οχετό;

Στίβος βεβαίως δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να περιμένω στη γωνία όποιον προβεί σε σφάλμα για να τον πυροβολήσω, όπως ακριβώς γίνεται εδώ και χρόνια από τις λεγόμενες «κούππες άπανες». Στίβος σημαίνει να μπορώ να διακρίνω ποιος κάνει και ποιος δεν κάνει για να τρέξει, πολύ πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Ποιος έχει προπονηθεί κατάλληλα και ποιος όχι. Εκεί είναι η ουσία…

Tάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy

LEAD-IN: 365 ημέρες μετά

Συμπληρώθηκε σήμερα (09/03/2021) ακριβώς ένας χρόνος από την εμφάνιση του κορωνοϊού στην Κύπρο.

Διαβάστε επίσης: LEAD-IN: ΚΥΠΡΟΣ… LAS VEGAS;

LEAD-IN: ΤΙ ΖΗΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ;

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ! (ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ)

Η κρίση που ήρθε για να θέσει σε κίνδυνο όχι απλά τις αδύνατες και ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού του κάθε κράτους, αλλά όλες ανεξαιρέτως τις κοινωνικές τάξεις όλου του κόσμου. Στην εντατική νοσοκομείων κατέληξαν από τον πιο απλό πολίτη μέχρι τον πιο υψηλά υστάμενο ηγέτη ενός κράτους. Αυτό από μόνο του τα λέει όλα.

Σε ό,τι αφορά τη δική μας επαγγελματική τάξη, δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς για να αποδείξει το πλήγμα που δέχθηκαν οι δημοσιογράφοι, οι οργανώσεις τους και τα ΜΜΕ γενικότερα. Αρκεί κανείς να κάνει μια απλή σύγκριση του που βρισκόταν ο καθένας μας πριν τον Μάρτιο του 2020 και που βρίσκεται ή βρέθηκε μέχρι σήμερα.

Δεν το γράφουμε αυτό βεβαίως για να μας λυπηθεί κανείς, ούτε για να ζητήσουμε ελεημοσύνη ή αναγνώριση. Άλλωστε ο κόσμος που μας διαβάζει ξέρει ποιος είναι ο καθένας μας, ξέρει το έργο και το ήθος του καθενός και μπορεί να μας κρίνει ελεύθερα και δημοκρατικά.

Υπήρξαν και οι συνάδελφοι που δυσκολεύτηκαν περισσότερο, αλλά και αυτοί που έπεσαν σε παγίδες και έκαναν σοβαρά λάθη. Σε μια περίοδο κρίσης και «πολέμου με αόρατο εχθρό» ήταν φυσιολογικό πέραν από τα πυρά που δέχεται πάντα η πολιτική ηγεσία, να δεχθεί πυρά και η 4η εξουσία.

Η κριτική είναι μέρος της δουλειάς και μέρος της καθημερινότητας μας. Έτσι ήταν και έτσι θα είναι πάντοτε. Το θέμα είναι να μπορούμε να αναγνωρίζουμε που πράξαμε τα λάθη και να πορευόμαστε διορθωμένοι, καλύτεροι και πιο ισχυρoί στη συνέχεια.

Δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε με τον συνάδελφο Νίκο Στέλγια της «Καθημερινής», ο οποίος έγραψε ΕΔΩ χθες (08/03) για τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα κυπριακά ΜΜΕ στην σκιά της συνεχιζόμενης κρίσης. Την ίδια ώρα, νιώθουμε περήφανοι όλοι όσοι δεν ακολουθήσαμε το δρόμο της εκμετάλλευσης και της αισχροκέρδιας με φτηνό δημοσιογραφικό προϊόν που βασιζόταν είτε σε fake-news, είτε σε μια στείρα αναπαραγωγή ειδήσεων που έσπερναν τον πανικό και την ταραχή, αντί να βοηθούν την κοινωνία και τους πολίτες που βρέθηκαν ξαφνικά στο χάος των εξελίξεων χωρίς να ξέρουν τι τους ξημερώνει.

Είναι και αυτοί που δεν το έβαλαν κάτω. Έθεσαν νέους στόχους, ξεκίνησαν από το μηδέν και δεν έμειναν να κλαίνε τη μοίρα τους. Έτσι γιατί η κάθε κρίση έχει και τα θετικά και τα αρνητικά της…

Τάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy

LEAD-IN: Κύπρος… Las Vegas;

Πολλές φορές και ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα όταν κάτι πρωτόγνωρο συνταράσσει την κυπριακή κοινωνία, ακούμε την έκφραση «γίναμε Σικάγο» ή «γίναμε Λας Βέγκας». Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή πάντα ήμασταν;

Διαβάστε επίσης: LEAD-IN: ΤΙ ΖΗΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ;

LEAD-IN: ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ «ΑΠΟΨΕΙΣ»

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ! (ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ)

Από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας η ιστορία και τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Εγχώριες και εσωτερικές διαμάχες και ίντριγκες σε πόλεις και χωριά. Δικοινοτικές συγκρούσεις με τις περισσότερες φορές οι διαφορές να λύνονται τη νύχτα από ανθρώπους του είδους. Διαπλοκή, διαφθορά, μαφία σε κράτος, εκκλησία, στρατό και αστυνομία.

Ένα πραξικόπημα που δεν κατάφερε να αποφευχτεί, ούτε να τύχει διαχείρισης από την ηγεσία. Μια εισβολή που ήταν σχεδιασμένη και προσυμφωνημένη. Έπειτα ένα σύστημα που δεν επέτρεπε την λύση αυτού του προβλήματος, ούτε την ανάπτυξη σε ρυθμούς ευρωπαϊκού και του υπόλοιπου κόσμου. Σύγχιση, ανασφάλεια και φοβία σε πολλούς τομείς. Διαιρετικές τομές, κερκιδοποίηση και ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής και άλλα συναφή.

Γενικά η Κύπρος δεν ήταν παρθένα. Οι πολίτες, οι παράγοντες και η ηγεσία της δεν ήταν ώριμοι, ούτε άγιοι. Ακόμα και εκείνη η επιτυχία της ένταξή της στην Ε.Ε δεν έγινε με το εσωτερικό μέτωπο ενωμένο. Ώσπου και ήρθε το Μαρί και μετέπειτα η οικονομική κρίση 2011-2013 για να ξυπνήσει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας και η πολιτική να πάρει το δρόμο της εξυγνίασης και της διαλεύκανσης. Όπως δηλαδή συμβαίνει και σε κάθε αυτοκρατορία, έτσι και εκείνο το… Las Vegas της Κύπρου είχε και την μεγάλη του κρίση.

Προς Θεού! Δεν τα μηδενίζουμε όλα. Ούτε η στήλη έχει τέτοιο χαρακτήρα. Αντιθέτως, η χώρα έχει πολλά θετικά να παραθέσει σε πολλούς τομείς. Ιδιαίτερα στον πανεπιστημιακό και εκπαιδευτικό τομέα, όπου μιλούν από μόνα τους τα στατιστικά προόδου, κυρίως από τον ανταγωνισμό των ιδιωτικών πανεπιστημίων και των βημάτων προόδου που έγιναν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Αλλά όχι και να εκπλήσσονται κάποιοι με τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, τις διαδηλώσεις, τα χτυπήματα, τις κλεψιές, τις απατεωνιές και γενικότερα με όσα βγαίνουν στην επιφάνεια. Και το πιο επικίνδυνο είναι που κάποιοι αυτά τα χρωματίζουν. «Μα δεν είναι του κόμματος μας ο βιαστής», «Μα δεν είναι δικός μας ο αστυνομικός», «Μα ετράβαν τα ο πισινός της αυτής», «Μα επροκαλούσε η άλλη ή ο άλλος», «Μα άλλα ελαλούσετε για τους δικούς σας, άλλα τωρά για τους δικούς μας». Ας είμαστε σοβαροί…

Πολλά πράγματα υπήρχαν και άλλα τόσα τα κρύβαμε κάτω από το χαλί. Καλώς ή κακώς έπρεπε να δοθούν οι αφορμές για να ασχοληθούμε μαζί τους και να τα διαχειριστούμε. Η οικονομική κρίση και η πανδημία αποτελούν τέτοιες αφορμές. Έχουμε την άποψη ότι λόγω αυτών, απλά αποκαλύφθηκε ο εαυτός κάποιων. Ενώ με την εξέλιξη της τεχνολογίας, επιβεβαιώθηκε και η ταυτότητα, ο χαρακτήρας και ο τρόπος σκέψης τους…

Τάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy

LEAD-IN: Απόψεις και «Απόψεις»

Όταν αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας ο Νίκος Αναστασιάδης τον Φεβρουάριο του 2013 και αφού έκλεισε την ομιλία του, πήρε μετά από λίγη ώρα ξανά το μικρόφωνο αναφωνώντας προς τον κόσμο που κατέκλεισε το κλειστό γήπεδο Τάσσος Παπαδόπουλος-Ελευθερία: «δεν θα δεχθώ καμία απολύτως πρόκληση προς οποιονδήποτε, χτίζουμε την ενότητα και η ενότητα χτίζεται μέσα από τον σεβασμό της άλλης άποψης, σταθείτε στο ύψος σας όπως αρμόζει σε μια ευρωπαϊκή χώρα».

Διαβάστε επίσης: LEAD-IN: ΑΜΕΡΙΚΗ, ΕΥΡΩΠΗ, ΑΣΙΑ

LEAD-IN: BULLYING, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ! (ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ)

Ήταν τότε που ο νυν πρόεδρος έφερε για μια μεγάλη μερίδα των πολιτών τη ρετσινιά του «νενέκου», του «ενδοτικού», του «yes man», του «μεταλλαγμένου», του «αναξιόπιστου» και άλλων χαρακτηρισμών και ταμπέλων που του προσδόθηκαν από αντίπαλα πολιτικά κόμματα, πολιτικούς αντιπάλους, αρθρογράφους και ηγέτες γνώμης (opinion leaders) σε Κύπρο και Ελλάδα. Η Κύπρος τότε είχε ανάγκη από ένα ηγέτη που να μπορεί να κρατεί ενωμένο το εσωτερικό μέτωπο και να εκπροσωπεί στο εξωτερικό τη χώρα χωρίς διαχωρισμούς, ιδεοληψίες και δογματισμούς. Αυτή ήταν και η ουσία της ομιλίας που προηγήθηκε.

Οι απόψεις, λοιπόν, εκείνες που δημιούργησαν ένα πολωμένο κλίμα και φανατικούς οπαδούς, αλλά και εχθρούς του νυν προέδρου, έπρεπε να τύχουν και της ανάλογης διαχείρισης. Η τότε επικοινωνιακή στρατηγική του προέδρου κρίνεται εκ των πραγμάτων επιτυχημένη. Μπορεί η αντιπολίτευση να ξεκίνησε το δικό της οίστρο από την αμέσως επόμενη ημέρα, αλλά τόσο στις πρώτες εβδομάδες ανάληψης της εξουσίας, όσο και στους μήνες μετά το κούρεμα καταθέσεων και το πολιτικό παιχνίδι που χάθηκε στο ιστορικό Eurogroup του Μαρτίου του 2013, ο πρόεδρος Αναστασιάδης – πλην από το εκφραστικό όργανο της αντιπολίτευσης – δεν είχε πολλούς εχθρούς στο χώρο των ΜΜΕ, ούτε και στο κομματικό σκηνικό.

Ακόμα και αυτοί που τον έστηναν στον τοίχο τα προηγούμενα χρόνια για το δικό του «πατριωτικό ρεαλισμό» , είχαν σε ένα σημαντικό βαθμό αναγνωρίσει αρκετές πραγματικότητες. Η σύμπλευση Αβέρωφ Νεοφύτου-Μάριου Καρογιάν και έπειτα Αβέρωφ Νεοφύτου-Νικόλα Παπαδόπουλου στην προσπάθεια να περάσουν τα μνημονιακά νομοσχέδια την περίοδο 2013-2015, αλλά και η παρουσία Ελένης Θεοχάρους και Δημήτρη Συλλούρη στα συναγερμικά ψηφοδέλτια των ευρωεκλογών του 2014, όπως και η σθεναρή στήριξη Πρόδρομου Προδρόμου στις πολιτικές της κυβέρνησης πριν μετακομίσει στο προεδρικό, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Όντως, ο Νίκος Αναστασιάδης δεν ήταν αυτός που έφερε την οικονομία της χώρας στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Δεν ήταν αυτός που κυβερνούσε από το 2008 μέχρι το 2013 και η έκκληση του προς φίλους και αντιπάλους για ενότητα και αλληλοσεβασμό εισακούστηκε σε σημαντικό βαθμό και έγινε προσπάθεια το blame-game να μπει στο περιθώριο. Έκτοτε πέρασαν πολλά χρόνια. Τίποτα δεν έμεινε το ίδιο, οι προαναφερθέντες άλλαξαν θέσεις, στρατόπεδα και άλλοι πήγαν σπίτι τους ή κατέληξαν στη φυλακή. Ο πρόεδρος επανεκλέγηκε το 2018 και οι απόψεις είναι φυσιολογικό να μην μένουν οι ίδιες. Άλλωστε στην πολιτική ισχύει το «τα πάντα ρει» και το περιβάλλον είναι μεταβαλλόμενο. Οι απόψεις όμως! Όχι όμως οι «απόψεις».

Τι εννοούμε; Aυτό που διαβάζετε εδώ αποτελεί άποψη του υποφαινόμενου. Όχι του website. Εκφράζει μόνο αυτόν που το υπογράφει και δεν αποκαλύπτει κάτι το συνταρακτικό, ούτε στοχοποιεί κανένα. Ο συνάδελφος Ανδρέας Παράσχος επίσης την άποψη του σε άρθρο έγραψε. Δεν ανέδειξε ως διευθυντής ενός μέσου, ένα πρωτοσέλιδο με μια μεγάλη αποκάλυψη. Δεν έκανε δηλαδή αποκαλυπτική και επιθετική δημοσιογραφία. Έγραψε σε μια στήλη κάτι που άκουσε και πληροφορήθηκε. Έτσι πίστευε ότι είχαν τα πράγματα και αυτά είπε. Και πλήρωσε το τίμημα για αυτό, για τους γνωστούς λόγους, επιχειρώντας αρχικά να διορθώσει και έπειτα παίρνοντας την ευθύνη πάνω του. Λίγες ημέρες πριν είχε τραβήξει την προσοχή όλων ο Χάρης Γεωργιάδης. Ο πρώην Υπουργός Εργασίας και πρώην Υπουργός Οικονομικών, επίσης την άποψη του έγραψε. Δεν χάραξε ούτε την πολιτική του κόμματος του, ούτε της κυβέρνησης για το κυπριακό. Αυτές είναι απόψεις. Με υπογραφή και ιδιότητα.

Οι «απόψεις» (αυτές που μπαίνουν σε εισαγωγικά και δεν μπορούν να θεωρούνται ως τέτοιες) εκφράζονται από παράγοντες ή wanna-be παράγοντες χωρίς σεβασμό στην άλλη άποψη. Πρόκειται για αυτές που δημιουργούν εσφαλμένες εντυπώσεις στοχοποιώντας κυρίως προσωπικότητες και χαρακτήρες. Στο δημόσιο διάλογο και στη δημόσια σφαίρα προκαλούν θόρυβο, πολώνουν, διχάζουν, φανατίζουν, τυφλώνουν, παραπλανούν. Εκείνες είναι που μπορεί να έχουν συνέπεια και συνοχή, χαρακτηρίζονται όμως από επιθετικότητα, ειρωνεία, αλαζωνεία, χλευασμό και υπεροψία.

Εκεί είναι που την πατά κατ’ επανάληψη το κυβερνητικό στρατόπεδο από την πρώτη του θητεία, όπως και αρκετοί που επιχειρούν να εκφράσουν αντιπολιτευτικό λόγο στα ΜΜΕ και στα ΜΚΔ. Πρέπει να είμαστε δίκαιοι και αληθείς. Ενώ αρχικά ζητήθηκε η ενότητα και η συμφιλίωση, έχει ακολούθως περάσει στην κοινωνία αυτό ακριβώς που κατηγορούσαν την προηγούμενη κυβέρνηση ότι έπραττε. Ότι «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας». Ακόμα και αν λόγου χάρη η άλφα ή η βήτα μεταρρύθμιση είναι πολιτικά ορθή, αντί να επιχειρείται να πειστούν για τα οφέλη της και να προσαρμοστούν ομαλά σε αυτήν οι διαφωνούντες, σνομπάρονται και απομακρύνονται. Από την άλλη έχει παρατηρηθεί ένας μηδενιστικός αντιπολιτευτικός λόγος που δεν αντικατοπτρίζεται στην πραγματικότητα. Δεν μπορεί ένα μεγάλο σκάνδαλο ή χαρακτηριστικά και συμπεριφορές ανθρώπων μελών της κυβέρνησης να επισκιάζουν πολιτικές και αποτελέσματα. Ιδιαίτερα σε δύσκολες συνθήκες και σε εποχές κρίσης.

Το 2021 μπήκε δύσκολα και τα δύσκολα θέλουν… α-πό-ψεις. Xωρίς εισαγωγικά!

Τάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy

LEAD-IN: Αμερική, Ευρώπη, Ασία

Όπως δύσκολα έφυγε το 2020, άλλο τόσο δύσκολο φαίνεται ότι θα είναι και το 2021. Όχι γιατί η στήλη χαρακτηρίζεται από απαισιοδοξία και αρνητισμό, αλλά γιατί τα γεγονότα, οι αριθμοί και τα δεδομένα μιλούν από μόνα τους.

Διαβάστε επίσης: LEAD-IN: BULLYING, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ

LEAD-IN: ΤΟ ΒΑΤΕΡΛΩ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ! (ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ)

Έγραφε πριν μερικούς μήνες στα ΜΚΔ ένας φίλος τα εξής:

«Στην Αμερική υπάρχουν καταγγελίες, που βασίζονται σε βάσιμες υποψίες, για καλπονοθεία. Ανάλογες καταγγελίες υπήρχαν και στην Τουρκία του Ερντογάν, όπως και πρόσφατα στις παράνομες εκλογές των τουρκοκυπρίων , στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου.

Στη Ρωσία υπάρχει μόνιμος Πρόεδρος, εξουδετερώνεται η κάθε αντιπολιτευτική φωνή κι έτσι δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να διεκδικήσει στα σοβαρά κάποιος άλλος την Προεδρία.

Στις ευρωπα’ι’κές χώρες εκλέγονται Προέδροι ή Πρωθυπουργοί που πριν αλέκτωρ λαλήσει αθετούν τις προεκλογικές υποσχέσεις ή δεσμεύσεις τους.

Η Κίνα προβάλλεται ως πρότυπο οικονομίας , πρότυπο κοινωνίας, πρότυπο υγειονομικής νίκης κατά του κορωνο’ι’ού. Το ξεκάθαρο δηλαδή δικτατορικό, απολυταρχικό , αυταρχικό και ολοκληρωτικό καθεστώς της Κίνας μας το προβάλλουν ως πρότυπο διάφοροι «σοφοί» στην Ευρώπη και σ’ εμάς, «σοφοί» της οικονομίας, «σοφοί» της υγείας, «σοφοί» της κοινωνίας και της πολιτικής.

Δεν μου αρέσει να κάνω την «Κασσάνδρα», απλώς μπαίνουμε σε δύσκολους καιρούς γενικά. Ο κορωνο’ι’ός είναι το μικρότερο κακό μπροστά σε άλλα απειλητικά σύννεφα που διαφαίνονται στον ορίζοντα. Δεν ωφελεί βέβαια ούτε η ηττοπάθεια, ούτε η μοιρολατρεία. Πολλά μπορούν να ανατραπούν αν ξυπνήσουμε και αγωνιστούμε».

Ο Μιχάλης δεν εννούσε προφανώς να ζωστούμε τα άρματα ή άλλα κουζινικά αντικείμενα και να κάνουμε κοινωνικές επαναστάσεις ή πραξικοπήματα όπως αυτά που βλέπουμε στους δέκτες μας, στα i-pad και στα κινητά μας τα τελευταία χρόνια σε Αμερική, Ευρώπη και Ασία. Εννοούσε να έχουμε ο καθένας μας τις δυνάμεις εκείνες για να αντιμετωπίσουμε κάθε υπαρκτή απειλή… σωματική, ψυχική, νοητική, οικονομική. Να επιβιώσουμε, να ζήσουμε.

Η παγκοσμιοποίηση αυτά έχει. Και τα καλά της, αλλά και τα κακά της. Έτσι οι απειλές και οι κίνδυνοι έχουν και τους μηχανισμούς και τους τρόπους αντιμετώπισής τους, για κάθε κράτος και για κάθε πολίτη. Να όμως που επιβεβαιώνονται αρκετοί που έχουν παρόμοιες απόψεις και η στήλη δεν μπορεί παρά να το επισημαίνει.

Τα έλεγε και η στήλη ότι οι καιροί είναι δύσκολοι και ότι η λογική πρέπει να πρυτανεύει σε κάθε περίοδο κρίσης. Όσο μπορεί να επηρεάσει τους αναγνώστες της και ο καθένας από το δικό του πόστο. Η βία, ο αυταρχισμός, η αλαζονεία της εξουσίας και της οικονομικής κυριαρχίας, αλλά κυρίως η πεποίθηση ότι «ο ισχυρός έχει το δικαίωμα να κάνει επ’ αόριστον ό,τι θέλει», έχουν κάποτε το τέλος τους και το δικό τους… karma. Όπως και οι αυτοκρατορίες και τα μεγάλα κάστρα δεν μένουν εσσαεί, αλλά κάποτε πέφτουν.

Οι αναλύσεις έχουν ήδη αρχίσει τον δικό τους χορό μετά τα ψεσινά γεγονότα στις ΗΠΑ. Στο επίκεντρο τόσο το σύστημα εξουσίας και τα παιχνίδια συμφερόντων, όσο και η κρίση στη φιλοσοφία του δυτικού κόσμου, το ελεύθερου κόσμου που υπερηφανευόταν για πολλά χρόνια πριν την παγκόσμια εξέλιξη της τεχνολογίας ότι έδωσε τα φώτα και τα φόντα στους υπόλοιπους για πρόοδο, ευημερία, ανάπτυξη και κυρίως ειρήνη.

Βεβαίως και ο νέος δυτικός κόσμος δεν ήταν άγιος και δεν ήταν αναμάρτητος. Η ιστορία άλλωστε είναι εκεί. Στις αρχές του 19ου αιώνα, στη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων στην Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν που συγκρούστηκε με την πρώην αποικία του, τις νεοσύστατες τότε Ηνωμένες Πολιτείες. Στη συνέχεια στον Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στις αρχές του 20ού αιώνα, πάλι ήταν δυτικές και ευρωπαϊκές δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν.

Το πρόβλημα όμως είναι όταν αυτός ο κόσμος κάνει πισωγυρίσματα, αντί βήματα προς τα εμπρός. Εκεί είναι το πρόβλημα, όσες αναλύσεις κι αν διαβάσει κανείς, σε αυτό το χάος και την αβεβαιότητα που βιώνει σήμερα η ανθρωπότητα. Αμερική, Ευρώπη και Ασία, ανατολή και δύση οφείλουν μαζί να το αντιληφθούν. Για το καλό όλων μας…

Τάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy

LEAD-IN: Το βατερλώ του κομματικού συστήματος

Τι ήταν το Βατερλώ;

Λέει η πρώτη εγκυκλοπέδια που ανοίγει κανείς είτε σε βιβλιοθήκη, είτε στο διαδίκτυο: Η Μάχη του Βατερλώ διεξήχθη την Κυριακή 18 Ιουνίου 1815 κοντά στο Βατερλώ της Φλάνδρας, στο σημερινό Βέλγιο. Ο γαλλικός στρατός υπό τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄ ηττήθηκε από τον στρατό του Έβδομου Συνασπισμού. Ήταν το αποκορύφωμα της Εκστρατείας του Βατερλώ και η τελευταία μάχη του Ναπολέοντα. Η ήττα του είχε ως αποτέλεσμα το τέλος της εξουσίας του και την εξορία του στη νήσο της Αγίας Ελένης.

Διαβάστε επίσης: LEAD-IN: ΝΑ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗΝ

LEAD-IN: Ο ΝΤΙΕΓΚΟ… ΜΑΣ ΜΑΘΑΙΝΕΙ

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ! (ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ)

Έκτοτε, είθισται να λέμε στην καθομιλουμένη, αλλά και κατά καιρούς στη δημοσιογραφία για «Βατερλώ» αυτοκρατοριών, ποδοσφαιρικών δυναστειών, πολυπρωταθλητών, πολιτικών κατεστημένων, κραταιών δυνάμεων, καθεστώτων και καταστάσεων. Αυτό είναι που ζει αυτή την περίοδο η Κύπρος και οι πολίτες της. Το Βατερλώ του κομματικού συστήματος.

Τι μας λες ρε φίλε, θα διερωτηθεί εύλογα κανείς. Κόμματα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν ενόσο υπάρχει κοινοβουλευτικό και αντιπροσωπευτικό σύστημα. Ναι, ουδέν αναληθέστερον. Τα κόμματα όμως έχουν βάσεις, έχουν ψηφοφόρους, έχουν πελάτες, έχουν κοινό. Έχουν ανθρώπους που αναδεικνύουν τους εκπροσώπους, τους διευθυντές και τους ηγέτες τους. Εκεί είναι το πρόβλημα και εκεί η ουσία. Γι αυτό ακριβώς το σύστημα μιλούμε.

Στην Κύπρο οι πρώτες φωνές αμφισβήτησης του κομματικού συστήματος άρχισαν να ακούγονται επί διακυβέρνησης Σπύρου Κυπριανού, όταν το 1987 ιδρύθηκε ο ΕΦΑΕΦΠ. Ήταν ο τότε χώρος που στέγαζε αυτόνομες ενωτικές φοιτητικές παρατάξεις οι οποίες εναντιώνονταν στη μορφή λύσης ΔΔΟ και άρχισαν να «πολεμούν» και να «αντιπαλεύονται» τον ΔΗΣΥ του Γλαύκου Κληρίδη, το ΑΚΕΛ του Εζεκία Παπαϊωάννου, το ΔΗΚΟ του τότε προέδρου και του ευρύτερου μακαριακού κόσμου, την ΕΔΕΚ του Βάσσου Λυσσαρίδη κ.ο.κ. Τότε ήταν που ακούστηκε για πρώτη φορά η λέξη «αυτονομία», το «σύστημα», ο «φιλελευθερισμός» κτλ. Μόνο που οι θέσεις τους ουδέποτε ήταν φιλελεύθερες και ουδέποτε ήταν ευρωπαϊκές και δυτικές, όπως ακριβώς ήθελαν να πείσουν. Ουδέποτε εξέφραζαν τα ιδανικά της ελευθερίας που πρέσβευε ο δυτικός κόσμος που εναντιωνόταν σε απολυταρχικά καθεστώτα και για αυτά ήταν που έχασαν τη ζωή τους οι αγνοί αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Ήταν άλλωστε οι πρώτοι και οι ίδιοι που πήγαν να καπηλευτούν την υπόθεση με το Θεόφιλο Γεωργιάδη, τα Ίμια, τη Δερύνεια του 1996 και τα μπλουζάκια των μοτοσυκλετιστών με τα συνθήματα «απελευθέρωση η μόνη λύση» και τις ενωτικές με την Ελλάδα σημαίες και άλλα συναφή. Λες και όποιος δεν ήταν συστημικός ή δεν ήταν ομοσπονδιακός, έπρεπε να ενστερνίζεται τον λαϊκισμό (και πολλές φορές και τον φασισμό) τους. Σε παρόμοιες καπηλίες στο βωμό της άντλησης ψήφων προέβαινε και ο κομματικός μηχανισμός της αριστεράς, την εποχή του δράματος των αγνοουμένων, των μανάδων τους και των πρώτων χρόνων μετά την τουρκική εισβολή, για να λέγονται όλα σωστά.

Αυτά για την ιστορία. Τελικά ο χώρος αυτός αποτέλεσε οικτρή μειοψηφία και ούτε με τους Νέους Ορίζοντες, ούτε με άλλες προσπάθειες κατάφερε να περάσει το μήνυμά του προς την μεγάλη κοινωνία. Στη συνέχεια, το κομματικό σύστημα κατάφερε να εδραιωθεί και να αποτελέσει κατεστημένο για πολλά χρόνια. Τρανταχτή απόδειξη το ότι ο Γιώργος Βασιλείου αποτέλεσε τον μόνο «ανεξάρτητο» (με την στήριξη κομμάτων) που κατάφερε να εκλεγεί στο ανώτατο αξίωμα της χώρας. Γλαύκος Κληρίδης, Τάσσος Παπαδόπουλλος, Δημήτρης Χριστόφιας και Νίκος Αναστασιάδης ήταν όλοι τους προέδροι και ηγέτες των κομμάτων τους.

Φωνές κατά του κομματικού συστήματος ακούστηκαν και λίγο πριν, αλλά και λίγο μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. Άλλες με πρόσχημα το Σχέδιο Ανάν, άλλες για άλλους λόγους. Μάλιστα, ήταν φωνές με κύρος και με επιστημονική και ακαδημαϊκή μόρφωση και κατάρτιση. Ο ίδιος ο Πρόδρομος Προδρόμου μπορεί να τα επιβεβαιώσει. Φωνές που σε χρόνο ρεκόρ μπήκαν στον «σιγαστήρα» αφού βρήκαν έδαφος και κυρίως… εισόδημα στα μεγάλα κόμματα. Η αίγλη της εξουσίας, η αίσθηση ότι «πλέον κύριε είσαι ένας από εμάς, είσαι στον κύκλο μας, να σου γνωρίσουμε το δίκτυο μας και τους ανθρώπους μας», έφερε και την αλλαγή ιδεών και πολλές φορές και θέσεων.

Κανείς όμως δεν είπε ότι το κλειστό σύστημα ή οι άνθρωποι του κομματικού σωλήνα ή οι άνθρωποι των κομμάτων, οι πλείστοι τους δεν κρίθηκαν και δεν αναδείχθηκαν μέσα από εκλογικές διαδικασίες πέραν της εσσωκομματικής πυραμίδας και των διορισμών θέσεων εντός των κομματικών επιτροπών ή μέσω από διαδικασίες που να αντιπροσωπεύουν την ίδια την κοινωνία. Υπήρξαν επίσης και τα φαινόμενα σήψης, καλπονοθειών, παρασκηνίων, ελεγχόμενων λόμπι, στημένων και προειλημμένων γεγονότων και αποφάσεων. Όλα αυτά είναι επίσης μέρος της ιστορίας του κομματικού συστήματος. Ήρθε όμως η ώρα του Μαρί το 2011. Η ώρα του κουρέματος καταθέσεων το 2013. Η ώρα των σκανδάλων, των κλεψιών, των βρωμιών κ.ο.κ στη συνέχεια. Ήρθε και για αυτά η ώρα τους.

Αυτή ήταν και η περίοδος που η κοινωνία άρχισε πραγματικά να ξυπνά. Όχι ότι προηγουμένως ήταν όλη στον ύπνο της ή στην νιρβάνα της, αλλά άρχισε να αντιλαμβάνεται σοβαρά κάποια πράγματα και η ίδια να μην τα αποδέχεται. Ναι, ήταν δύσκολο για κάποιον ο οποίος είχε λίγο περισσότερο μυαλό από τους άλλους και ήταν μέρος του συστήματος να απαλλαγεί ή να αποκοπεί από αυτό. Αν είχε όμως τα κότσια, το έπραττε. Αν όχι, γνώριζε ότι θα επικροτούσε όσα τον έκαναν δυστυχισμένο.

Αυτά είναι που φαντάζομαι, τόσο εγώ, όσο και αρκετοί άλλοι, που εξακολουθούν να κρατούν δυστυχισμένους και τους ίδιους τους βουλευτές μας. Δεν είδαμε κανένα να είναι ευτυχής σήμερα στην συνεδρία για τον προϋπολογισμό. Είδαμε ανθρώπους με δάκρυα στα μάτια, αλλά και ανθρώπους να γελούν. Τα δύο δηλαδή ακραία συμπτώματα της κατάθλιψης και της παράνοιας. Γνωρίζουν ότι το σύστημα έχει φτάσει σε ένα τέλμα και αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι ότι οι λύσεις πρέπει να αρχίσουν να δίνονται εκ των έξω. Αυτό άλλωστε πράττουν μέχρι και σήμερα με την ομπρέλλα του «αριστίνδην», του «εκλεκτού», του «διαφορετικού από εμάς».

Μόνο που η κοινωνία πλέον ούτε αυτό δεν το μασά, ιδιαίτερα μετά τα όλα όσα είδε σήμερα. Δεν δέχεται ούτε «ανεξάρτητους», ούτε «προεπιλεγμένους ανεξάρτητους», ούτε τίποτα. Και σαφώς και δεν εννοούμε την κοινωνία που εξακολουθεί να έχει συμφέρον μέσω συναλλαγών με το σύστημα. Εννοούμε την υπόλοιπη κοινωνία που δεν αποτελεί όπως προαναφέραμε τη βάση. Αυτήν που ακόμα φοιτά σε σχολεία, στα στρατόπεδα, σε πανεπιστήμια και αυτήν που πλέον μπούχτησε με αυτά ή για πρώτη φορά έρχεται σε επαφή με αυτά ή δεν έχει ακόμα έρθει σε επαφή με αυτά. Αυτή είναι η κοινωνία που έχουμε εμείς στο μυαλό μας ως συμμέτοχο στην πολιτική διεργασία και αυτήν είναι που πρέπει να σκέφτεται ο κάθε εκλελεγμένος άρχοντας.

Τα tricks πολιτικής επικοινωνίας ή τα tricks για ψήφους από την κοινωνία που βρίσκεται εκτός συστήματος, πλέον δεν περνούν. Το Βατερλώ είναι γεγονός…

Τάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy

LEAD-IN: Να συνωμοσιολόγεί κανείς ή να μην;

Τον τελευταίο μήνα του 2020 διανύουμε και η στήλη «Lead-In» είναι εδώ. Όπως όλοι, έτσι και εμείς ευχόμαστε αυτό το έτος να φύγει και να μην ξαναέρθει, αλλά τα πάντα χρειάζονται υπομονή και σωστή διαχείριση.

Διαβάστε επίσης: LEAD-IN: Ο ΝΤΙΕΓΚΟ… ΜΑΣ ΜΑΘΑΙΝΕΙ

 LEAD-IN: ΠΟΙΟΣ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΜΕ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ;

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ! (ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ)

Αυτή τη φορά δεν μπορούμε παρά να ασχοληθούμε με τους «συνωμοσιολόγους». Πρέπει να πούμε ότι δεν τους παρεξηγούμε καθόλου. Τους κατανοούμε απόλυτα. Να πούμε από προσωπική εμπειρία κάποια πράγματα τα οποία μπορούν να σταθούν ως αντιστάθμισμα στον δικό τους τρόπο σκέψης.

Ήταν τότε που η Αλκάιντα πραγματοποιούσε τις μεγάλες τρομοκρατικές επιθέσεις στις ΗΠΑ. Μικροί σε ηλικία εμείς και έχοντας ανοικτά και προοδευτικά μυαλά, αλλά και επισκεφθεί την Νέα Υόρκη λίγο καιρό πριν, σαφώς και μας προβλημάτιζε τι ακριβώς έγινε, τι μας έκρυβαν τα ΜΜΕ, ποια τα κίνητρα των δύο πλευρών, γιατί το όλο κακό.

Μόνο και μόνο που κάθεται κανείς μπροστά στην τηλεόραση λίγους μήνες μετά και βλέπει τις ρουκέτες και τις βόμβες σε Αφγχανιστάν και Ιράκ, προβληματίζεται. Τι συμβαίνει; Τι παιχνίδι παίζεται; Τι μας κρύβουν; Είναι συνεννοημένοι οι ηγέτες τους; Απόλυτα φυσιολογικοί προβληματισμοί.

Στη συνέχεια ήρθε και το Σχέδιο Ανάν. Ένας μεγάλος χαμός. Αν και είχαμε και εμείς ξεκάθαρη άποψη, εντούτις στη συνέχεια λογικό είναι να προβληματίζεσαι. Ποιος τελικά είχε τα πιο πειστικά επιχειρήματα; Ήταν ή όχι έξυπνη η «κλάψα» του τότε προέδρου; Είχε ή όχι τον σκοπό του ο Αναστασιάδης που δεν φοβήθηκε να θεωρηθεί στα μάτια της τότε κοινωνίας (σ.σ δεν υπήρχαν facebook και ενισχυμένα social-media) ως ο Ιούδας, ο προδότης, ο Εφιάλτης του εθνικού συνόλου και του ενός και μόνο ηγέτη της κοινωνίας; Πήρε ή δεν πήρε τα εκατομμύρια που του καταλόγιζαν για να προωθήσει το όλο σχέδιο; Ήταν ή όχι ο άλφα ή ο βήτα πράκτορας των ξένων κ.ο.κ…

Φυσιολογικό είναι λοιπόν κανείς να υποπτεύεται, να συνωμοσιολογεί και γενικώς να μην πιστεύει ό,τι του πλασάρουν. Ιδιαίτερα σε εποχές που τα ΜΜΕ και η Δημοσιογραφία δεν είχαν τη σημερινή τους μορφή. Που ούτε καν είχαν εδραιωθεί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και ούτε καν ο κλάδος μπορούσε να αναπτυχθεί και ακολούθως να χωριστεί σε μεταπτυχιακά και δοκτοράτα. Αυτά να τα λέμε. Εκτός αν θεωρούμε ακόμα ότι αυτό που έκανε ο Δημήτρης Μάμας στο αστυνομικό ρεπορτάζ ή ο Παύλος Μυλωνάς που τραβούσε γραμμή πριν καν διαβάσει η κοινωνία το σχέδιο, ήταν σωστή και διερευνητική δημοσιογραφία (σ.σ πάντα με απόλυτο σεβασμό σε κάθε συναδελφική προσωπικότητα, για να μην παρεξηγούμαστε).

Εκείνο όμως που δεν κατανοούμε είναι το να είναι κανείς απόλυτος. Θέλεις κύριε να συνωμοσιολογήσεις; Θέλεις να ψάξεις; Θέλεις να διερευνήσεις; Kάνε το! Αλλά μην είσαι απόλυτος απέναντι σε ήδη καταξιωμένους επιστήμονες. Μην βρίζεις ανθρώπους και μην λοιδορείς τα μυαλά που ήδη ίδρωσαν και ξόδεψαν πολλά λεφτά για να διερευνήσουν και να αποκτήσουν άποψη, η οποία είναι by far πιο στοχευμένη και βασισμένη σε βιβλιογραφία και σε επιστημονικά δεδομένα από τη δική σου.

Βεβαίως, φταίνε και οι πολιτικοί. Οι πολιτικοί τύπου Χριστόφια που μας έλεγε ότι «δεν ήξερα που είναι το Μαρί, υπήρξε ξένος δάκτυλος». Βασικά αυτά του είπαν να πει οι επικοινωνιολόγοι του, προσπαθώντας να καταπολεμήσουν το αυτοδημιούργητο σύνδρομο καταδίωξης που τα προηγούμενα χρόνια τους ευνοούσε σε κάθε κριτική. Οι πολιτικοί τύπου Κουλία που μέχρι πρόσφατα μάλλωνε on-air με Δίπλαρο και Σοφοκλέους για τη σημαία στον Πενταδάκτυλο και για τα κίνητρα της Ε.Ε και των ΗΠΑ την εποχή του κουρέματος, με τους τελευταίους απλά να γελούν και να μην αντέχουν τη συνωμοσιολογία και τον λαϊκισμό. Φταίνε και οι ακαδημαϊκοί τύπου Κέντα, που γράφουν στα social-media ότι η υπόθεση με τον Συλλούρη και τα διαβατήρια ήταν στημένη και πλάνη ξένων που θέλουν να μας κάνουν κακό κ.ο.κ. Όλα αυτά ναι, δημιουργούν την λεγόμενη συνωμοσιολογική περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Λογικό είναι να δημιουργείται ένα κοινό και μια μερίδα πολιτών που τα υιοθετούν και τα αναμασούν. Απόλυτα λογικό!

Να συνωμοσιολογεί, λοιπόν, κανείς ή όχι; Ιδού η απορία. Μυαλό να έχουμε μόνο! Κριτική σκέψη, μυαλό και ορθολογισμό. Τίποτε άλλο! Αλλά όχι, να θέλουν οι «συνωμοσιολόγοι» να επιβάλουν τις θεωρίες τους ή ό,τι διάβασαν σε fake-news ή είδαν στο youtube για τον covid-19 στους άλλους, απλά και μόνο από αντίδραση στα μέτρα που έχουν αποφασιστεί. Αυτό ούτε ο ίδιος ο Καρατζαφέρης που είχε δίπλα του Λιακόπουλο (το μέγα συνωμοσιολόγο), Άδωνι, Βορίδη, Πλεύρη, Βελόπουλο στα φόρτε τους, δεν το επικροτούσε!

Τάσος Θεοδώρου

Efimerida-Cy

LEAD-IN: Υπάρχουν και θα υπάρχουν… ΠΡΟ-ΤΥ-ΠΑ

Η στήλη Lead-In διερωτήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα (ΕΔΩ) για το ποιος θα θυμάται το 2020… Πέρασαν λίγες ημέρες μόνο για να ξεσπάσει ο μεγαλύτερος θόρυβος της χρονιάς που θα έδινε και την καλύτερη απάντηση.

Κάποιοι βέβαια προέτρεξαν να μας απαντήσουν ότι θα το θυμούνται καλά οι Ομονοιάτες για την παρθενική είσοδο του «τριφυλλιού» στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, ενώ κάποιοι άλλοι ισχυρίστηκαν ότι θα το θυμούνται καλύτερα οι γιατροί και οι δάσκαλοι για όσα βίωσαν με τον κορωνοϊό σε νοσοκομεία, ιατρεία και σχολεία.

Είναι πλέον σίγουρο ότι θα μείνει καλά στη μνήμη όσων θα ακούν τα ονόματα «Δημήτρης Συλλούρης» , «Χριστάκης Τζιοβάννης», «Αντρέας Πιττάτζης» κ.ο.κ. Να ξεκαθαρίσουμε βέβαια εξ αρχής ότι ενόσω βρίσκεται σε εξέλιξη μια ερευνητική διαδικασία, κανείς δεν μπορεί να παίρνει το ρόλο το δικαστή, ούτε του αστυνομικού από το πληκτρολόγιο ή από τον καναπέ ή το καφέ.

Θα μας πείτε «μόνοι τους διασύρθηκαν, ας τα λουθούν». Όχι δεν είναι έτσι. Σε μια συντεταγμένη πολιτεία υπάρχουν τα ανάλογα μέσα, οι ανάλογοι θεσμοί και οι ανάλογες διαδικασίες. Διαφορετικά θα ζούσαμε με τους νόμους της ζούγκλας. Και εφόσον η ίδια η κοινωνία κατηγορεί ως «ζούγκλα» αυτή καθεαυτή την όποια υπόθεση διαφθοράς και εξαπάτησης από δημόσια και πολιτικά πρόσωπα, το πρώτο που οφείλει να κάνει είναι να μην τηρεί τους κανόνες της. Αλλιώς, απλά υποκρίνεται!

Αυτό που έχει αυτή τη στιγμή σημασία είναι να θυμηθούμε κάποια σημαντικά πρόσωπα της πολιτικής ζωής που υπήρχαν, υπάρχουν και πρόκειται να υπάρχουν πάντοτε ως πρότυπα. Πρότυπα παραδειγματισμού και πρότυπα αξιών που οφείλουμε να έχουμε ψηλά και να μην απεμπολούμε. Είτε λεγόμαστε πολιτικοί, είτε νομικοί, είτε λογιστές, είτε δημοσιογράφοι.

Κάποιος φίλος μου είχε πει πρόσφατα ότι «τα τοτέμ πέθαναν και δεν υπάρχουν». Φανταστήκατε όμως τι θα γινόταν αν οι φυσικοί δεν επικαλούνταν τον Άινσταιν κατά την ώρα της διδασκαλίας τους; Ή τι θα γινόταν οι αν ιστορικοί δεν επικαλούνταν τον Αριστοτέλη; Ή τι θα γινόταν αν οι οικονομολόγοι δεν επικαλούνταν τον Φορντ; Ή τι θα γινόταν αν γενικότερα οι δάσκαλοι και καθηγητές δεν έλεγαν ποτέ σοφά λόγια μεγάλων ανδρών και στρατηγών;

Κάποιος άλλος φίλος μου είχε πει επίσης πρόσφατα ότι «η αγιογραφία κανενός δεν παρπατά στη δημοσιογραφία». Ποιος είπε όμως ότι οι Άγιοι της θρησκείας μας δεν έκαναν λάθη; Ποιος είπε ότι οι Άγιοι είχαν ζωή χωρίς αμαρτίες; Αντιθέτως! Αγιοποιήθηκαν γιατί μετανόησαν και κατάφεραν να βρουν το δρόμο προς την αλήθεια, το δρόμο της γαλήνης, το δρόμο το σωστό και έμειναν ως ιερά παραδείγματα στους αιώνες των αιώνων.

Στην εποχή κρίσης ηθικών αρχών και αξιών, ναι υπάρχουν πρότυπα για όλους. Και για τους κρίνοντες, αλλά και για τους κρινόμενους. Γλαύκος Κληρίδης, Τάσος Μητσόπουλος, Ουράνιος Ιωαννίδης, Αλέκος Μαρκίδης, ανήκουν στη σύγχρονη ιστορία και στην νεότερη εποχή (μιας και ο λόγος για πρόεδρο της βουλής που προέρχεται καθαρά από τη δεξιά). Πέρασαν δύσκολα, κατηγορήθηκαν για πολλά, ιδιαίτερα στη μεταβατική περίοδο για την Ελλάδα και την Κύπρο 1990-2010. Είπαν ανέκδοτα, έκαναν αστεία, αλλά ποτέ δεν «μητσοκάμμησαν» σε διατεταγμένη υπηρεσία για εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών, ούτε φοβήθηκαν την ευθύνη.

Ας μην τους ξεχνούμε…

Τάσος Θεοδώρου